Bir ağırlık değil artık taşıdığım,
Daha çok alışılmış bir eksiklik gibi,
Ne şaşırtıyor ne de sarsıyor beni,
Sadece benimle birlikte var oluyor.
Eskiden direndiğim ne varsa,
Gülüşler daha parlak görünür, sabahlar daha erken gelir, geceler daha kısa sürer.
Çünkü insanın içinde biri vardır artık
Düşüncelerin arasında yürüyen, en sıradan anı bile anlamlı kılan biri.
Birlikte kurulan küçük hayaller olur sonra.
Adı bile konulmamış ama kalbin içinde büyüyen hayaller.
O gün anladım.
Bazen sevgi yetmiyor.
İnsan birini bütün kalbiyle sevse bile onu hayatında tutmaya gücü yetmeyebiliyor.
İşte o gün, içimde bir şey sessizce kırıldı.
Ama kırılan şey sadece bir ilişki değildi.
Bir ihtimaldi.
Zaman geçiyor diyorlar,
Ben içimde aynı yerde sayıyorum.
Günler değişiyor,
Değişmeyen tek şey bu ağırlık.
Bazen gülüyorum,
Şimdi ne söylesem eksik kalıyor,
Kelimeler de benim gibi kırık.
Anlatmaya kalksam içimde olanı,
Sesim yetmiyor, yüreğim dar gelir artık.
Geçmiş dediğim kapıyı çalıyorum bazen,
Zaman geçiyor diyorlar.
Geçiyor ama her şeyi alıp götürerek değil.
Bazı şeyleri olduğu gibi bırakıyor insanın içinde.
Senin sesin mesela.
Unutulması gerekirken daha net hatırlanıyor.
Anladım ki beklemek boşuna değilmiş,
Her gecenin içinde saklı bir sabah varmış.
Ben karanlığı son sandıkça,
Sen yeni bir başlangıç yazıyormuşsun.
Kalbim hala yorgun belki,
Yazmıyorum diye sevmiyorum sanma,
İçimde tamamlanmamış cümleler var.
Her biri boğazımda düğüm
Her biri eksik bir nefes gibi.
Geceler adını söylemeden uzuyor,
Adını koyarsam eksileceğim korkusu var,
O yüzden suskunluğum büyüyor içimde.
Her sabah aynı hayata uyanıyorum,
Ama ben hep biraz geç kalmış gibiyim.
Aynı yüz, aynı beden, başka bir ağırlık,
Taşıdıkça kendime daha çok yabancılaşıyorum.
**Vasiyetimdir Annem**
Annem
Bu mektubu okurken ellerin titrerse,
bil ki o titreyen şey kâğıt değil
benim son nefesimdir.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!