İçimdeki Eksikliğin Sükutu

Bir ağırlık değil artık taşıdığım,
Daha çok alışılmış bir eksiklik gibi,
Ne şaşırtıyor ne de sarsıyor beni,
Sadece benimle birlikte var oluyor.

Eskiden direndiğim ne varsa,
Şimdi olduğu gibi duruyor içimde.
Değiştirmeye çalışmadan bakıyorum,
Belki de ilk kez bu kadar sade.

İçimde bir yer kabullendi sonunda,
Ne geri gelen olacak, ne kalan eskisi gibi.
Bunu bilmek acıtmıyor artık,
Sadece biraz daha sessiz yapıyor beni.

Yürüdüğüm yollar aynı görünse de,
Artık başka biri geçiyor o yollardan.
Aynı adımlar, aynı duraklar belki,
Ama içimdeki ben eskisi gibi değil.

Bir şeyler bitmedi aslında,
Sadece şekil değiştirdi zamanla.
Adını koyamadığım ne varsa,
Şimdi daha tanıdık, daha durgun.