Hüzün Bulutları Şiiri - Ömer Budak 2

İnsan bazen hep ağlar, sessizce ve hiç kimseye göstermeden.
Suskunluğun günlere, asırlara karışır adı duyulduğunda ise can yeniden kanar.
Bilir insan, bilir ki her hatıra biraz daha yakar, biraz daha deler içini.
Gülmek suç gibi gelir kendine acımasızca başkalarının elleri birleşirken kalp sıkışır.
Sıkışır da atmaz derinden, atmaya cesaret edemez. Hüzün bulutları yüreğe çökmüşse, gecenin koynunda uyumak bile güçleşir sessizlik bile ağırdır, nefes bile yabancı gelir.

Sarılmadığın, dokunamadığın, varlığını hissedemediğin sevgiler.
İşte onlar aşk değil, eksik bir hikayedir aslında.
Özlemin adı konmamış bir yara gibi büyür, derinleşir. Böyle sevmek, aklın sınırlarını zorlar, kalbin düştüğü yer yüreğin derinlikleridir.
Adını bile söyleyemediğin bir boşluğa doğru savrulursun, savrulurken kendini kaybedersin.
Gözlerin o boşlukta kaybolur, ellerin hiçbir şeyi tutamaz, hiçbir yere değemez olur.

Sesin duyulmaz, adın geçmez, varlığın unutulur gibi gelir ama yürek bilir, hisseder, en küçük hatırada bile canlanır eski acılar.
Gece, en uzun bekleyiştir
Sabah, en ağır yalnızlık.
Zaman, sevgiyle yoğrulmuş bir kavanoz gibi yavaşça açılır.
Her anı koklarsın ama hiçbirini yaşayamazsın. Gözyaşların sessiz bir nehir olur, akarken kalbi aşındırır, hatıralarını taşır.
Ama insan yine de sever, yine de bağlanır Dokunamadığına, sarılamadığına rağmen
Çünkü aşk, bazen varlığı hissetmek değil, yokluğu taşımaktır.
Ve insan, en çok da yüreğinde eksik kalan sevdayı büyütür, onu besler, içinde yaşatır.
İşte bu yüzden bazen hep ağlarsın, sessizce, kimseye göstermeden.
Çünkü en derin acılar, en sessiz kalpte yaşanır ve orada, kimsenin göremediği yerde, yeniden filizlenir, yeniden kanar, yeniden seni sana hatırlatır.
İşte o sessizlik, yavaş yavaş bir ağırlık gibi omuzlarına çöker.