O gün anladım.
Bazen sevgi yetmiyor.
İnsan birini bütün kalbiyle sevse bile onu hayatında tutmaya gücü yetmeyebiliyor.
İşte o gün, içimde bir şey sessizce kırıldı.
Ama kırılan şey sadece bir ilişki değildi.
Bir ihtimaldi.
Bir gelecek duygusuydu.
Birlikte yaşanabilecek yılların hayaliydi.
Ve insan en çok hayallerini gömdüğünde yoruluyor.
Sen gittikten sonra zaman uzun süre ilerlemedi sanki. Günler vardı ama içleri boştu.
Sabahlar geliyordu ama hiçbir şey başlamıyordu.
Sanki hayat bir yerden sonra sadece devam etmekten ibaret kalmıştı.
Ama insan yine de yaşıyor.
Kalbi eksik olsa da yaşıyor.
Çünkü hayat, bazen yarım kalmış hikayelerle devam ediyor.
Yıllar geçti
Acı eskisi kadar keskin değildi artık.
Ama bazı isimler vardır ya İnsan onları hala içinde aynı yerde taşır.
Sen de öyle kaldın.
Ne tamamen geçmişte, ne de gerçekten hayatımda.
Bir yerde, zamana dokunmayan bir yerde.
Ve bazen, çok sessiz anlarda şunu düşünüyorum
Eğer hayat başka türlü olsaydı, eğer yollarımız ayrılmasaydı, eğer zaman biraz daha merhametli olsaydı
Belki şimdi bambaşka bir hikayenin içinde olurduk.
Ama bazı hikayeler mutlu sonla bitmez.
Bazıları sadece insanın kalbinde uzun bir iz bırakır.
Ve insan o izlerle yaşamayı öğrenir.
Ben de öğrendim.
Ama yine de bazı geceler, çok derin bir sessizliğin içinde kalbim bana aynı şeyi söylüyor
Bazı insanlar hayatına kısa süre girer
Ama yoklukları bir ömür sürer.
Kayıt Tarihi : 9.04.2026 17:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!