Sanki Dün Gibi Şiiri - Ömer Budak 2

Zaman geçiyor diyorlar.
Geçiyor ama her şeyi alıp götürerek değil.
Bazı şeyleri olduğu gibi bırakıyor insanın içinde.

Senin sesin mesela.
Unutulması gerekirken daha net hatırlanıyor.
Gülüşün, bakışın.
Sanki dün gibi.
Bazen kalabalığın içinde durup etrafa bakıyorum.
Herkes bir yerlere yetişiyor, herkes bir şeylerin peşinde.

Ben ise bir anlığına takılıp kalıyorum.
Çünkü gözüm, alışkanlıkla seni arıyor.
Bulamayacağımı bile bile
Sonra kendi kendimle yine konuşuyorum.
Bugün seni gördüm sandım.
Kalbim hızlandı bir an.
Sonra anladım sen değildin.

Aslında hiçbir zaman olmayacaktı.
İnsan garip bir varlık.
Gerçeği bildiği halde hayale sığınıyor.
Olmayacağını bildiği şeyleri,
olmuş gibi düşünerek kendini avutuyor.
Ben de öyle yapıyorum işte.

Sanki bir gün kapı çalınacak,
sen karşımda duracaksın gibi.
Geç kaldım diyeceksin belki.
Ben de hiçbir şey sormadan sarılacağım.
Ama hayat böyle sahneleri yazmıyor bize.
Bizim hikayemiz yarım bırakıldı.

Ne tamamlandı, ne de unutuldu.
Bazen düşünüyorum
İnsan birini kaybedince mi büyür,
yoksa içindeki bir parça mı eksilir
Çünkü ben eskisi gibi değilim.
Gülüyorum bazen, evet
Ama o gülüşlerin içinde sen yoksun.

Ve insan, sevdiği yoksa
gülse bile eksik gülüyor.
Bir de şu var
Kimseye anlatamadığım.
Herkes alışırsın diyor.
Zamanla geçer diyor.
Geçmiyor Geçmiyor.

Sadece insan, o acıyla yaşamayı öğreniyor.
Ben de öğrendim sanırım.
Gün içinde normal bir insan gibi konuşmayı,
gülmeyi, yürümeyi
Ama gece olunca,
her şey yerini buluyor.
Sessizlik
ve sen.

Yine içimden sana sesleniyorum.
Biliyor musun hala buradayım.
Hala seni seviyorum.
Ve bu, değişmedi.

Ama artık şunu anladım
Bazı sevgiler karşılık bulmak için değil,
yaşanmak için var.
Ama sen yoksun.
Ben seni sevmeye devam ediyorum.
Belki de bu yüzden…
Ben hala tamamen gitmedim bu hayattan.
Çünkü bir yanım,
hala seninle yaşıyor hala seni seviyor.