Günlerin sıkılgan bakışları ve aslında bitmeyen işlerden sıkılmaya bile vakit bulamayışımın saçma paradoksu arasında bir günü daha tamamladım.
Yazmak daha da harlıyor demiştim içimden,
Yazmayacaktım artık.
Ne günlük tutacaktım ne de seni konu edecektim kalemime.
Hem ne işe yarardı göğsümü ortaya döksem.
Göğe baksam, ummana dalsam yeterdi.
"Öyle yoruldum ki
Yoruldum dünyayı tanımaktan" diyordu ya şair; işte bende böyleyim bu günlerde.
Herşeye gücüm yeter sanıyordum oysa
Oysa beni ne yıkabilirdi ki!
Herşeyi tek başıma yapmayı, hep Allah'ın rahmet kanadına tutunarak uçmayı ve minnet etmemeyi ve gerekirse sineye eyvallah çekerek, vazgeçmeyi öğretmişlerdi.
Ya da beni tüm bunları öğrenmeye mecbur bırakmışlardı.
Yıllar akıp geçti.
Ne sen geldin ne de ben cesaret edebildim soğuk duvarlarına tekrar çarpmaya.
Aklım ile kalbimin birbirini döverek, mahvederek geçip bittiği yıllar değiştirdi beni.
O çocuksu cesaretim, yerini uzun suskunluklara, duruşu dik gönlü eğik b/akışlara bıraktı.
Bana ait olmayana uzanan ellerim paramparça edildi.
Neler gördüm, sen başka eşiklere vararak beni bırakıp gittiğinden beri.
Hayal hanemin en derininde rastladım sana dün gece.
Yorgun bir savaştan çıkmış gibiydin.
Bense özgürlük yolunun ilk adımlarını usul usul adımlamaya başlamış, sanki yeni yeni emeklemeye başlayan bir çocuk gibiydim.
Yorgun haline sarılmak istercesine açtım kapılarımı korkmadan, istekle ve cesurca...
Ama gel gör ki sen yine kapattın, aralık olan ve hiç bir zaman gerçek manada açılmayan kapını. O kapı sesi bir tokat gibi indi yüzüme.
Hiç bir sesi işitmez oldu kulaklarım.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!