Ölü bir yaşam Şiiri - Ay Taşı

Ne kadar ümidim varsa yaşama dair öldürdüler bu bayram.
Köprü altlarında kimsesiz yaşayanların bile bir ümidi vardır özgür ve özgün bir yaşam adına...
Benim özgürlüklerim ise bir vitrinde bir sergiden ibaret.
Kalbimden başka hiç bir şey bana ait değil biliyor musun?
Bir tek ona el süremiyor, söz geçiremiyorlar!
Bana b/akanlar güzel bir suret ve janjanlı bir hayat görüyorlar.
Oysa ben, her şeyime el konulan bu dünyada, kimseye el sürmeden, kimseyi ne dilce ne de gönülce incitmeden, sessizce geçip gidiyorum bu dünyadan.
İncitilmenin ne olduğunu bildiğim için incitmiyor, esaretin ne olduğunu bildiğim için içimde olan herkes ve her şey için kapımı ve penceremi açık tutuyorum.
Gitmek isteyen kilide, uçmak isteyen cama çarpmasın diye...
Peki sevdiğim, neden herkes tüm kapı ve pencereleri üzerime kilitliyor?
Neden ben özgürce çırpamıyorum kanatlarımı göğe?
"Senin kadar güçlü değiliz" diyorlar tüm gücümü elimden almış ve kanatlarımı kırmış olanlar...
Tek güç kimseyi elinde zorla tutmak istemeden, oyun oynamadan, kimsenin vicdanını rahatsız etmeden yaşayabilmek mi?
Öyleyse benim gardiyanlarım güçsüzler mi?
Yoruldum beni kalbimden ve vicdanımdan vuranlardan.
Beni hep merhametimden vurmalarından, eğreti tebessümlere mahkûm etmelerinden, yoruldum!
Eskiden de yabaniydim, aptaldım, cahildim ama şimdi tüm bunların cabasıyım.
Tüm bunların göğsümde açtığı tam zamanlı yarasıyım.
Yaşamın yarısı, ölümün tamamıyım!
Bakma sana yazdığıma, bakma tüm kelimelerimin sana akmasına,
Seni de bıraktım gönlünde yeşerttiğin yeni sevdana.
Eskiden seslendiğin benim sanırdım, sevdiğin ben...
Sonra anladım ki ruhumun ve kalbimin beni kandırışıymış hissedilen.
Hem ne diyebilirdim ki sana beni sevsen?
Gelebilir miydim sana, ben bunca esirken?
Sana söyleyemediğim ne varsa, atların kulaklarına, çiçeklerin yapraklarına fısıldıyorum.
Seni özledikçe kedilerin göz kapaklarını öpüyorum.
Çocuklara sevmeyi öğretiyorum.
Ama dürüstçe, özgür bırakarak, kandırmadan, incitmeden, zorlamadan, ruhun heves ve saadet şişesini kırmadan sevmeyi...
Attığım her adımda Allah'ın bana sarıldığını bilmenin sükûnetiyle yaşamaya, vuslat vakti çatana kadar zamanları aşmaya çalışıyorum.
Her gece ruhunu örtüyor, dualarla kalbini öpüyorum.
Olmaz ya hani bir gün gelsen bile artık ölü bir ben olduğum için sana kapıyı açamayacak olmanın sızısıyla anıyorum seni.
Y/anıyorum ama tütmüyorum!
Yaralarımdan damıttığım merhemlerle koşuyorum herkesin yarasına.
Nerede ruhu üşüyen birini görsem kalbimle örtüyorum.
Benden esirgenen ne varsa herkese pay eder gibi.
Senden de ümidi kestim korkma e mi?
Bil ki artık yaşamıyorum, sadece zamanları aşıyorum...