Ağır sessizlik Şiiri - Ay Taşı

Tren sesli ve soğuk ilerliyor
Kulağımda en sevdiğim şarkıların melodileri
Göğümün göğsünde senin hasretin inliyor.
İnsanlar birbirlerinin yüzlerine bakmıyor, hayata akmıyor ben de akmıyorum.
Ne zaman sağır bir sessizlik olsa, koşup göğsüne serilmek ve orada dinlenmek istiyorum ve göğsünü dinlemek.
Benimle konuşmaya çalışan herkesin ama herkesin sesi rahatsız ediyor beni, bir senin sesini duymak istiyorum, bir senin senin suretinin hüznüne gömülmek.
Parmaklarımın ucuyla silmek istiyorum, elmacık kemiklerine ve dudaklarının kenarlarına sinmiş o zalim hüznü.
Utanıyorum sonra,
Kalbin bir başkası için atarken, hala aynı sıcaklıkla seni hayal ediyor oluşumdan.
Seni unutmayı dilemekten de yoruldum
Hasretinden bitmekten ve seni hala pencerende bir saka kuşu olmak isteyecek kadar çok sevmekten de
Biliyorum bitti aklımla kalbim arasında verdiğim savaş
Kalbim kabullendi sevilmediğini ve bir başkasını sevdiğini
Sen ki rüzgarları peşine takan bir yılkısın
Rüzgarlarını sevdiğin kadının saçlarına takmışsındır çoktan
Çoktan ilerlemişsindir yüzünün deltasında...
Metropoller soğuk, trenler soğuk, benim kalbim senin dışında herkese soğuk
Sana yangınlarım, sana heyecanlarım, satırlarım ve sancılarım hep sana
Ama yoksun sen
Oysa herkesten ve herşeyden çoksun sen
Ömrümün tek düğümü, gönlümün tek sürgün edildiği şehirsin sen
Eskiden sanrılarım vardı
Zannımca sevdan banaydı
Helaldi hayalimde yüzümü avuçlaman, helaldi avuçlarının içini öperek ruhuna sarılmam
Helaldi sana şiirler yazmam
Şimdi hayalimde bile uzanamıyorum dizlerinin şefkatine, gözlerine bile bakamıyorum bana yasak diye
Aylar oldu görmedim yüzünü, aylar oldu duymadım sesini
Ne vakit sana b/akmak için uzatacak olsam elimi telefonun ekranına, utan diyorum. Utan! O kalp ve ruh senin değil ki.
Gidemeden gittim, unutamadan unuttum.
Seni içimden uğurlayamadan özgür kıldım.
En acısı da ben , sen de beni seviyorsun sanıyordum
Yanıyordum, sen de benle yanıyorsun sanıyordum.
Metropoller soğuk, trenler soğuk, sen yoksun volkanlar ve cehennemler soğuk.