“Bazı kelimeler vardır, sahibine gider... Bu kitap, yüreğinizin bir köşesinde kendine yer bulsun, her satırında bir hatıra, her cümlede bir nefes saklı kalsın.”
Biliyordum, dünyayı sadece ziyaret eden ruhtan ibaretti. Âmâ “Ruhunu bedenine öyle güzel giymişti ki, adeta tutuldum,” diyordu Sıla, Erdem’i satırlara işlerken.
İçimde sürekli mesaisi olan inşaat işçileri barındıran biriyim.
Oysa bilirim ki mimarlarım, mühendislerim şahane yapılar kurabilecek kapasitededirler.
Emek verilmiş betonlar kurumasın diye gözyaşlarıyla sulanmıştır; binanın, korunağı olan, çatıya tam sıra geldiğinde, göğüs kafeslerinin içinde kalbi olmayanlar tarafından yeniden yıkılmıştır.
“Bazı kelimeler vardır, sahibine gider...
Bu kitap, yüreğinizin bir köşesinde kendine yer bulsun,
her satırında bir hatıra, her cümlede bir nefes saklı kalsın.”
Sevgi ve ilhamla,
Huri Çalışkan
Biliyordum, dünyayı sadece ziyaret eden ruhtan ibaretti.
Âmâ “Ruhunu bedenine öyle güzel giymişti ki, adeta tutuldum,”
diyordu Sıla, Erdem’i satırlara işlerken.
Avluda Yürüyen Gölgeler
Romanı, Huri Çalışkan’ın kaleminden.
Kalbimden, sana
İçimde sürekli mesaisi olan inşaat işçileri barındıran biriyim.
Oysa bilirim ki mimarlarım, mühendislerim şahane yapılar kurabilecek kapasitededirler.
Emek verilmiş betonlar kurumasın diye gözyaşlarıyla sulanmıştır; binanın, korunağı olan, çatıya tam sıra geldiğinde, göğüs kafeslerinin içinde kalbi olmayanlar tarafından yeniden yıkılmıştır.
,, Avluda Yürüyen Gölgeler, Roman ''
Beni herkes görebilir… Ancak sadece biri tanıyacak.
Çünkü tanımak,
ilahi bir tanıklığın,
zamansız bir buluşmanın iç sesidir.
– k.i. (kalbimin içinden)
?si=vpnTQaL8MbuDxhSY
ruh keman çalışıyorsa dudaklar kalbi öptüğündendir.
kelimelerin uykusu kaçtığında
öyle hislere bulaşırsın ki,
Ne bir dile, ne de bir yüreğe sığar.
Sadece taşınır, sessizce,
elekten geçer gibi usulca,
bir gülümsemenin kıyısında…
Huri Çalışkan
Bazı hisler vardır…
Ne anlatılır birine, ne de geçer içinden.
Sadece taşınır sessizce,
bir gülümsemenin kıyısında… Huri Çalışkan
Kalbimde bir yer var,
soğuk bir sandalye gibi — hep sana ayrılmış.
Ama…
ama sen yoksun.
“Ve işte o an, içimde bir sandalye daha kırılıyor.”
( protezli sandalye, şiirinden...''
Kalbimin ardiyesini boşalttım — artık kendimi yerleştiriyorum yuvama.
,, zamanın kalbi...şiirinden ''
Halbuki;
gün doğmuştu…
ve umutlar da doğacaktı,
eğer içimizde geceyi inatla tutmasaydık.