Kültür Sanat Edebiyat Şiir

En güçlü kelimeler,
Asla uysal olmaz.
Asla bir çerçevenin içine sığmaz.
Tıpkı aşk,
Tıpkı insanın içindeki o çılgın tutkular,
Tıpkı bir yazarın, kitabının son cümlesini asla yazmak istememesi gibi.

Çünkü bazı cümleler yalnızca yazılmak için değil, yaşanmak için doğar.
Bazı kelimeler sadece seslenmek için değil, hissedilmek için vardır.
Ve...
bazı yazılar, ne bir başlangıç ister ne de son…
Tıpkı bir fısıltının yankıya dönüşmesi,
Tıpkı bir dokunuşun yangına çevrilmesi gibi...

Nasıl Anlatılır Ki?

Dışarıda hava buz gibiymiş de,
Üzerine bu da yetmez gibi ıslanmışsındır…
Ama avuçlarında buram buram tarçın kokusu,
Soba karşısında gülüşlerinle salep yudumlarken,
İçini ısıtanım der gibi bir tanımdır kendileri…

senin geçtiğin yerlerden
bal alasım var,
ola ki arılar
kokundan bal yapmışlarsa diye.

ben susarken, rüzgâr anlatsın seni ne çok sevdiğimi...

sevgilim,
dudak kenarındaki buselerden mi doğuyor
bu sabahın ışıkları?

bugün de yaşıyoruz çok şükür,
damarımda adın,
yeryüzünde ayakların.

balam, sen bir gülümse…
buralara leylaklar düşsün

insan büyümek için
önce soğuğu mu sevmeli anne,
yoksa açlığı mı öğrenmeli
ilk ninnisi sustuğunda?

,, ruhu susturulan her cesur kalp, bir ülke yitirir içinde." YİTİRME

( kadın ve erkek )

dünya, iki nefesin arasındaki sessizlikten doğdu.
biri kadındı, topraktan gelen.
diğeri erkekti, göğe bakan.

biri içe dönerken sezgiyi,
öbürü dışa yürüdü niyeti.
ama ne biri eksikti,
ne diğeri fazlaydı.
çünkü bu hikâyede. tamamlamak” yoktu.

,, birlikte var olmak” vardı.

kadın suyu getirdi,
erkek ateşi yaktı.
birlikte yoğurdular çamuru,
ve...
ev dedikleri ilk yeri.
birlikte baktılar göğe
dua dedikleri ilk sese...

kadın kök oldu,
erkek yön.
toprak derinleştikçe,
kök güçlendi.
ve kök tuttukça,
gövde büyüdü.

birbirini susturmadan,
birbirine yaslanmadan
ancak ,, birlikte yürüyerek "
var oldular.

asıl bağ,
bedenlerde değil
ruha birlikte dokunabilmekteydi.
ışığı, karanlıktan taşıyabilmekte.

kalbimle...