Nasıldı sahi,
nasıl bu kadar iyi rol yaptın?
Nasıl en temiz senmişsin gibi bakılan yüzüme,
Gözlerinin içine yalanı saklayarak
Masumiyet oynadın mı?
Kalbin varmış gibi yapmış,
Sevmiş gibi davranmıştı.
Sarıldın bana,
Ama kolların değil
Sahtelikler dolandı boynuma.
İnsan böyle mi sarılır?
İçinde hiçbir şey yokken
Birini bu kadar inandırarak…
Nasıldı ama?
Ayna karşısında prova mı yaptın,
Yoksa ortaya çıkanlar mı yeteneklisin
İnsanı kandırmaya mı?
Ne güzel oynadım, değil mi?
Ne güzel kazandın.
Kaybederken bile
gülmeyi önlemek.
Ben kalbimi ortaya koydum,
Sen zarları hileli attı.
Ne dedin kendine?
“Bunu kandırırım” mı dedin?
“Bu beni sevsin” mi istedin,
Yoksa sevilmenin açığını
Benim üstümden mi kapatıldı?
İlgisizliğini bana mı doyurdun,
Eksiklerini benim sabrimla mı tamamladın?
Anlatsana…
Sessizlikle mi büyüttün bu oyunu,
Yoksa yalanını
biraz daha inanarak mı söyledin?
Kalbimi kirli ellerinden
Zor satın aldım.
Kirli duygularından,
Kirli hesaplarından,
Kirli oyunlarından…
Dokunduğu yerde
Bir leke kaldı.
Kirlisin, evet,
Hem de çöplük gibi.
Ne atsan yapışıyor,
Ne temizleniyor arınıyor.
Vicdanın bile
Uzun süre
sahibi olmadan bırakılmıştır.
Ama bil istedim,
Ben seni kaybetmedim.
Ben imtiyazlıyım geri aldım.
Sen rolüne devam et,
Perde kapanınca
Alkışlayanın olmayacağı.
Ve bir gün
Gerçek bir kalbe dokunmak istenende
Ellerin titresin.
Çünkü sahtelik,
Gerçeğe en çok
Yabancı kalandır.
Kayıt Tarihi : 24.03.2026 20:27:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!