Ne Bilim Ben Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Kendimi anlamlandırıyorum bu ara,
Kendim kendime yabancı.
Bir tarafım mahşer,
Diğer tarafım papatya tarlası yeri.

Kalabalıklar içinde yalnızım,
Dostluklar içinde dostsuz.
Kimseye “ben kötüyüm,
derdim var” diyemiyorum.

Aslında bir derdim de yok,
Aslında ruhum da neşe iyi.
Ama bir şeyler kopmuş bende,
Hissizlik desem değil,
Duygusuz desem o da var.

Sağım cennet yolu,
Solum cehennem yolu.
Ama ben arafta değilim,
Ben nerede olduğunu bilmiyorum.

Evim var ama evsiz gibiyim,
Kalbim var ama yok gibi.
Bir limanda yalın ayak geziyorum,
Kendi yolunda kendini kaybetmiş biriyim.

Dalgalar ayaklara vuruyor,
kaçmıyorum; vurdukça bir adım daha atıyorum.
Hiçbir duygudan da kaçmadı bu yürekten,
Ama onun duyguda biraz daha kaybettiğim.

Güneş tepeden alnıma ilişiyor,
Ama beynimin gözü ışık arıyor.
Savrula savrula yürüyorum,
Kıblesi şaşmış kimsesiz gibiyim.

Okyanusta kayığı suda yaşadığı denizcilik gibiyim,
Küreği kaybolmuş balıkçı.
Uykuları kaçmış borçlu gibiyim,
Uzun süre kalacak bir iki saatle duruyorum.

Günleri unuttum,
Sorsan bugün cuma günü,
Sorsan iyiyim tüm,
Sorma olur mu…

Suskunlukların içinde çığlığım var,
Bunca âşıkların arasında yalnızlık.
Bunca şiir arasında şarkı gibiyim,
Ne bilim ben.