Sahi sen ne dedin

Sahi sen ne dedin ben unuttum
Gerçek olmadığı için mi
Arşı aşmış söylenenler
Gökyüzü gri siyah olmuş
Çatlayan bulutlar bir damla su vermiyor
Fırtına beklerken boğulmuş gecenin yüzü
Yıldızlar çığlık atarcasına yanıp sönüyor sanki
Kıyıya vurmuş suskunluklar dolaşıyor sokaklarda
Ay bile saklıyor kırılmış yüzünü
Issız kalmış pencerelerde titriyor gölgeler
Uzaklardan gelen o tanıdık ses
Paramparça olmuş bir düş gibi dağılıyor içimde
Rüzgâr sert geçiyor ömrümün kıyılarından
Savrulan her yaprak başka vedayı taşıyor
Gece uzadıkça çoğalıyor içimdeki uçurum
Sönmeye yüz tutmuş umutların küllerinde
Adını anmadan yanıyor dilim
Bir zamanlar göğe bıraktığımız dilekler
Şimdi taş olup yağıyor üstümüze
Sessizlik bile yorulmuş beklemekten
Ve karanlık
En derin yerinden çağırıyor insanı
Ben hâlâ o cümlenin altında kaldım
Yarım bırakılmış bir duanın içinde
Ne sabah yetişiyor bu kırgınlığa
Ne de güneş dokunabiliyor içimde üşüyen yerlere.