Rengarenk Şiiri - Evren Elvin Köseoğlu

Açarmı bilmem çiçeklerim,
ilkbaharın gölgesinde kaldı heveslerim.
Kursağımda düğümlenen gençliğim,
hiç hatırlamadığım çocukluğum…
Ya belli belirsiz aklıma düşen anılarım,
siyah beyaz yaşanmışlıklarım…
Düşünüyorum; benim hiç balonum olmadı.
Görmediğim için mi sevmemem,
sebebi bu olabilir mi?
Sevmiyorum balonları…
Ben en çok misket oynardım.
Rengarenk, içi desenli misketler…
Hep kazanırdım, toplardım hepsini.
Ama en çok,
gökkuşağını severdim;
muazzam renklerden oluşan
tabiatın mucizesini…
Belki de ben,
rengarenk olan her şeyi seviyorum.
“Balonlar da renkli” diyorsunuz, duyuyorum…
Ama balonlar tek tek sadece…
birleşince rengarenk oluyor.