Aklım karışık, gönlümse hüveyda
Sonum ne olacak hiç bilmiyorum
Şu bastığım dalı kesmek kolayda
Düşünce ses gelir mi bilmiyorum.
Varlık ülkesini gezdim dolaştım
Unutulmaz sevinçler acılara mahkum
Değil mi ki kopan ip bizi ayıracak
Kelimeler anlamsız kalacak malum
Sevgi dolu sessizlikler boğacak.
Yol çıkmaza tarif sorar
Akıl verdim küçümsedi
Ben vazgeçtim kendin yorar
Ne söylesem beğenmedi.
Bundan öncede kaç kere kopmuştur Kıyamet
Bunu bilemeyiz lakin başladı alamet
Belki hz.Ademden öncede Ademler varsayım
Dünyada ne ilk Kıyamet, nede son nihayet.
Dünya bu kaosa elbet cevap verecektir
insan en çok şekiller ve görüntülere aldanır
bir kez kapıldımı zilletine katlanır
düşünmez ne getirip, ne götüreceğini
çokları vardır ki bilinçsizce bağlanır.
çiçek sandığı bazen diken çıkar
Başkasından önce kendini tanı
Hislerine kanma seni aldatır
Ne faydası var bırak başkasını
İnsan daha çok kendine aldanır.
Sözleri var eylemiyle çelişen
Nerden bileceğiz bu kadar cahilken
Nerede başlarsın, nerede bitersin
Gözlerimiz kamaşır sana bakarken
Aklımız ermiyor nasıl bir alemsin.
Çöllerde kum sendede yıldız ganimet
Derin bir nefes aldı şehir
İçi dumanlı bir tül gibi sarktı sokağa
Köşebaşında unuttuğum gölgemi
Kör bir saatin akrebinde uyudum
Belki anlamsız yerlerde yeşerdik
Belki kurak yerlere yağdık
Her ne olduysa oldu
Her birimiz ayrı yerlere dağıldık
Şimdi biz kuraklaştık.
Öyle bir açmaza düştü ki insan
Emaneten yaşıyoruz kurbanlık
Göçüp gitti kendini bir halt sanan
Dünyayı kuşatmış mutlu azınlık.
Yaman ne yapsın bu düzen içinde
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!