Alışamadım Şiiri - Mustafa Yaman 2

Sen gittin gideli bağrım yanıyor,
Bu acı gerçeğe alışamadım.
Hiçbir teselli işe yaramıyor
Ben bu hasretine alışamadım.

Gözümden gitmiyor o güleç yüzün,
İçime oturdu bitmeyen hüzün.
Anlamı kalmadı baharın, güzün;
Sensiz geçen günlere alışamadım.

Doymadım ablam, hiç doymadım sana,
Bir sarılsaydım şöyle kana kana.
Epey oldu, gitmedim mezarına
Ansızın vedaya alışamadım.

Söndü penceremde hayat ışığı,
Gönlüm hazmetmiyor bu ayrılışı.
Dinmiyor yüreğimin çırpınışı
Ben bu boşluğa hiç alışamadım.

Hiç hazır değilken böyle bir sona,
Nasıl bağlanmıştım bir bilsen sana.
Bu sessizlik ağır geliyor bana;
Cevapsız aloya alışamadım.

Ne kadar zormuş çilesi kederin,
İçimde açtığın yaran çok derin.
Bir türlü gönlümde dolmuyor yerin,
Sensiz yaşamaya alışamadım...