Yaralı bir kelebek gibi düştüm gecelere,
Gamzene sığındım, unuttum bütün şehirlere.
Adımı silseler de taş duvar defterlere,
Kalbim hep seninle, yazılıdır hecelere.
Bir sokak lambası kadar solgun bakışlarım,
Kelebek Etkisi”
Bir kelebek kondu kalbime sessizce,
Kanatlarında senin adı, acı bir hece.
Kısa bir ömürse de, doluydu yangınla,
Bir anlık dokunuşun, ömürlük sancım hâlâ.
Sustum… çünkü sustumca sustu cümleler,
Her harf bir suçlu, her sessizlik telâş.
Kalem mi yazar, yoksa yazılar mı kalem?
Bazı kelimeler bile bile yalan, bazıları sırdaş.
Aşkla başlar her “başlangıç”, ama sonu başkalaşır,
Gözlerinde kırgın bir gölge var,
Sözlerinde buruk bir hüzünle yanar.
Sevginin renginde bir solgunluk,
Her bakışında, her sözcüğünde bir yar.
Kalbimde aşkın, derin ve sessiz,
Derler ki her insanın kırk benzeri olur,
Otuz dokuzunu susturdum,
Bir tek seni konuştum içimde.
Hepsi sana benzerdi,
Ama hiçbiri senin gibi canımı yakmadı.
İnsan kalbi kırıldığında da atar.
Ama bir daha aynı şekilde değil.
Artık onunki yalnızca hayatta kalmak için atıyordu — sevmek için değil.
Yıllar geçti üzerinden. Renkler soldu. Sözler yıprandı.
Bir zamanlar içini aydınlatan bir ses vardı, artık sadece suskunluk yankılanıyordu odalarda.
Bir yanım ölü, öteki hâlâ dua eder,
Unutmak istedikçe anılar çoğalır, beter.
Onun sesi yankı, susmayan bir ezan,
Ben sustukça içim konuşur, azar azar kan.
Kendimi kandırıyorum, geçer diyorum,
Bir yangının ortasında buldum seni,
Ateşin adını sen koydun, beni.
Düştüm, kalkmadım; kaderdi, dedim,
Bir bakışınla sustu içimdeki beni.
Geceler şahidim, yıldızlar sessiz,
Bir varmış, bir yokmuş, sevda dolu bir diyar,
Bir adam varmış orada, gözlerinde aşkın baharı var.
Rüzgarla konuşurmuş, denizle dertleşirmiş,
Her gece yıldızlara aşkını fısıldarmış.
Bir gün masal gibi bir kadın çıkmış yoluna,
Bir geceydi…
Sen gittin,
ve ben o anda anladım:
insan kalbi sadece kan pompalamaz,
birini kaybedince
mezar taşına dönüşür.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!