Seni sevdim çünkü sana ihtiyacım vardı…”
Belki de bütün felaketim burada başladı.
Çünkü insan,
birini sevince değil…
Onsuz kalamayınca mahvoluyor.
Ben sende huzur ararken
Geçenler'de parkta oturuyordum öylesine
Karşı durağında bir aşık vardı gençten
Belliydi ilk karşılaşma, heyecanlıydı
Ellerinde bir demet çiçekle küçük bir hediye
gözlerinden belli oluyordu aşıktı
İkinizi öyle gördüğüm an
biraz daha sustu içimdeki dünya.
Yağmur yüzüme değil,
sanki kalbime yağıyordu durakta.
Sigara yaktım yine,
külü avucuma düştü gecenin.
Geceyi ikiye böldüm bugün…
yarısı sigara dumanı,
yarısı sen.
Bir ara aynaya baktım,
gözlerim senden kalmış gibiydi.
İnsan sevdiğine benzer derler ya,
Yazmaya başladım İlk defa
Çok acı çıktım oldum cefa
Yılar oldu gelsin bir daha
Geldi son bulsun bu veda
Senden sonra oldum heba
Gün doğuyor, ama ben uyanmıyorum,
Gözlerimde ışık yok, bakışlarım donuk,
Her şey çağırıyor beni hayata,
Ama ben fısıldıyorum:
İstemiyorum.
Yazamıyorum eski gibi
Kalplimde hep sen varsın
Aklımda hep biz varısz
Bende her şey sen varsın
Ya kaplnde ben varmıyım
Bazı insanlar ölmez…
sadece uzun uzun uyur.
Ben de öyleyim işte.
Gözlerimi kapatınca geçer sanıyorum her şey,
ama acı dediğin şey
rüyalara bile sızıyor.
Güneş doğmaz oldu üzerime,
Zaman, paslı bir bıçak gibi kesiyor içimi.
Aynaya bakıyorum, kim var orada?
Bir yüz, bir boşluk… Bir hiç gibi.
Nefes almak, bir suç gibi göğsümde,
ben:
yine mi sen hayat?
geldim işte, bir sıfır daha yedim senden.
suratıma tükürdüğün o "ders"leri
yine alnıma yapıştırdın.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!