Kan uykusu Şiiri - Mustafa Muho

Bazı insanlar ölmez…
sadece uzun uzun uyur.
Ben de öyleyim işte.
Gözlerimi kapatınca geçer sanıyorum her şey,
ama acı dediğin şey
rüyalara bile sızıyor.
Sen gittikten sonra
odamın sessizliği büyüdü.
Duvarlar bile beni tanıyamıyor artık.
Çünkü ben eskiden gülen biriydim,
şimdi sadece geceleri yaşayan bir yorgunluk kaldı benden.
Kimse anlamıyor…
İnsan bazen intihar etmek istemez aslında,
sadece biraz yok olmak ister.
Bir süre kimse seslenmesin,
kimse “iyi misin?” diye sormasın ister.
Çünkü cevap vermeye bile gücü kalmamıştır.
Ben son zamanlarda
uyuyunca sana kavuşuyorum.
Bu yüzden uyanmak koyuyor en çok.
Sabah dediğin şey
senin olmadığın gerçeğini tekrar yüzüme vuruyor.