Bir mantık var kalbimde,
Aşkın kıyısında savrulan,
Her düşüşümde daha da derin,
Bu çaresiz aralığa hapsolan.
Gözlerimde bir deniz,
Çaresizlik dediğin şey
bir kapının önünde değil,
bir insanın içinde beklemekmiş.
Ne gidebiliyorsun,
ne kalabiliyorsun.
Sadece gece olunca
İçimde derin bir boşluk açılır,
Sessiz çığlıklarla dolu bir deniz,
Kendime yabancı, her şeye uzak,
Düşer ruhum, dibe, daha da derin.
Zaman sanki durmuş, ağır ve kasvetli,
Depresyonum, depresyonuna depresyonla depresifleşti,
depresif depresyonum,
yalnızlığın yalnızlığına yalnızca yalnızlaştı.
Yalnızlığım yalnızlığıma yalnızca yalnız kaldı,
yalnız kalan yalnızlığım,
Doğum gününmüş.
Kutlayanlar vardır elbet.
Sana güzel şeyler dileyenler,
Mutlu olmanı isteyenler.
Ama ben yokum onların arasında.
Ben sadece susuyorum.
Beni yarı yolda bırakmazsan
Ömür boyu gözlerine baksam
Benim cennetime atsan
Beni gözlerinde yatırsan
En güzel şiirleri sana yazsam
Bir zamanlar gönlümde âteş-i aşktın,
Her bakışın ile dünyama nakştın.
Şimdi firkat yeli eser, gönlümde elem,
Her an seninle idi, şimdi hasret âlem.
Dudağında bir gül, yürekte bir cân,
Başımın içinde bir fırtına var,
Rüzgârı acının dilinde akar.
Sanki düşünceler taşlara çarpar,
Ağırdır bu yük, susmaz bir martı.
Gözlerimde günün yorgunluğu,
Gazze'nin üstüne çöken gece,
Ne yıldız var, ne umut, ne çare…
Bir çocuğun gözünde dünya yıkılmış,
Kumdan oyuncak değil, ceset taşıyor elleriyle…
Adı Muhammed belki — belki Mustafa ,belki hiç konulamamış…
Geceydi…
Sen uyuyordun belki,
ben ise senin değişen kalbini düşünüyordum.
Bir insanın sesi neden soğur ansızın?
Neden “canım” derken bile yabancı gelir?
Ben seni kaybetmedim aslında…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!