Mutluluk dediğimiz şey çoğu zaman büyük, ulaşılmaz bir duygu gibi anlatılır. Oysa belki de tam tersidir; belki mutluluk, bir su damlası kadar sade ve anlaşılırdır. Gürültü yapmaz, kendini dayatmaz. Sessizce var olur ve dokunduğu yeri değiştirir.
Bir damla suyun gökyüzünden yeryüzüne yaptığı yolculuğu düşünün. Bulut olur, yağmur olur, bazen kar. Ama sonunda mutlaka toprağa ulaşır. Mutluluk da böyledir. İçimizde birikir, şekil değiştirir, bazen gözyaşı olur, bazen tebessüm. Ama eninde sonunda bir yere değmek, bir yüreğe dokunmak ister.
Asıl mesele de burada başlar. Çünkü mutluluk, tek başına anlamını tam bulamaz. Paylaşılmadığında eksik kalır. Tıpkı bir damlanın kurumuş bir toprağa düşmediği sürece hayat verememesi gibi… İnsan da içindeki mutluluğu başkasına ulaştıramadıkça, onu büyütemez.
Bugün etrafımıza baktığımızda, yorgun, mutsuz ve hissizleşmiş kalpler görmek zor değil. Hayatın yükü ağır, telaşı bitmek bilmiyor. Ama belki de bu yüzden, küçücük bir mutluluk damlasına her zamankinden daha çok ihtiyacımız var. Bir söz, bir bakış, bir iyilik… Küçük ama etkisi derin.
Mutluluk büyük gösterilerde değil, çoğu zaman en sade anlarda saklıdır. Bir çocuğun gülüşünde, bir dostun omzunda, yağmurun toprağa değdiği o ilk anda… Ve belki de en önemlisi, bir başkasının kalbine dokunduğumuz o kısa ama anlamlı anlarda.
Sonuçta mutluluk, sahip olunacak bir şey değil; akıp gidecek, yayılacak bir haldir. Tıpkı su gibi. Duru, sade ve hayat veren. Ve belki de en güzel tarafı şudur: Bir damla bile olsa, doğru yere düştüğünde bir dünyayı değiştirebilir.
Seni Öyle Sevmiştim Ki
Seni öyle sevmiştim ki,
Damarlarımda oluk oluk akan kan kadar.
Sana öylesine tapmıştım ki,
Umudu, sevinci çalınmış bir güne uyandık bugün…
Yine de içimizden eksilmeden
bir “merhaba” bırakmalı insan
dostların kapısına,
yüreği güzel insanlara.
Merhaba…
Bir toplumu ayakta tutan en güçlü bağ; aynı toprağa, aynı bayrağa ve aynı geleceğe inanabilme iradesidir. İnsanlar farklı mezheplere, farklı etnik kökenlere, farklı yaşam biçimlerine sahip olabilir.
Bu farklılıklar toplumların zenginliğidir. Ancak unutulmamalıdır ki; bir milletin varlığını sürdürebilmesi için önce ortak değerlerde birleşmesi gerekir. Çünkü milli birlik yoksa ne huzur kalır ne kardeşlik ne de gelecek.
Bugün dünyanın birçok yerinde toplumlar; mezhep, ırk ve kimlik çatışmaları yüzünden parçalanıyor.
Bir zamanlar bu topraklarda doğruluk, dürüstlük, fedakarlık; dava bilinci bir insanın en temel ölçüsüydü. "dürüst insan" denildiğinde; sözüne güvenilen, emanete sahip çıkan, gerektiğinde kendi çıkarını geri plana atabilen insanlar akla gelirdi. Bugün ise bambaşka bir tabloyla karşı karşıyayız. Değerlerin yerini hesaplar, samimiyetin yerini entrikalar aldı. Doğrunun sesi kısılırken, yalanın ve dolanın sesi daha gür çıkıyor. Sesi gür çıktığı gibi yolsuzluk ahlaksızlık yapan insanlara bilip bilmeden bizden diye sahip çıkılıyor İnsanların aklıyla alay eder gibi hatalar ortaya saçılan skandallar,
Toplum olarak en tehlikeli noktaya da burada geliyoruz Alışmak. Yanlışa alışmak, yanlışı bizden diye savunmak haksızlığa alışmak, hatta bunları kanıksayıp sıradan görmek İşte asıl kayıp burada başlıyor. Çünkü insan, neye alışırsa ona dönüşür.
Bugün bize düşen; unutturulmak istenen değerleri yeniden hatırlamak ve hatırlatmaktır. Doğruyu savunmak, dürüst kalmak, küçük çıkarlar uğruna büyük değerleri terk etmemek Belki zor, belki bedeli var ama başka bir yol da yok.
Çünkü bir siyasi parti temsilcileri, kendi değerlerini parti ilkelerini kaybettiğinde; sadece bugünü değil, yarınını da kaybeder.
Modern Kölelik
Eğer maaşın yalnızca ekmeğe yetiyorsa,
bir lokma aşa, bir yatağın soğuğunu ısıtmaya,
ve ay sonuna varmadan cebinde rüzgar esiyorsa,
sana özgürsün diyenlere bakma.
Muhsin der ki;
Altınını boynuna dizer,
Makamını diline dolar,
Kendini över durur da
Eksik kalan yerini gizler.
İyilik edenin adı kalmaz bazen,
Bir garibin duasında saklanır izi.
İhsan eden el, göstermez kendini,
Sessizce dokunur kırılmış kalplere.
Hayırsever insan, gölge gibidir;
“Sevmeye devam mı etmeliyim,” diyorsun,
“Yoksa kaldırıp tozlu raflara mı
bu yorgun kalbi...”
Bak kardeşim,
kalp dediğin
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!