Güneşin doğuşunu,batışını;
Kalbinin atışını görüp de
Nasıl kaleme sarılmaz insan!
Masmavi bir denizin kıyısında ve dalgın,
Otururken anılar geçti aklımdan bir bir.
Hücûm ettiler beynime sanki birer salgın
Gülümser iken tatlı tatlı yüzüme kabir.
Kalbin ağır çalışıyor, ritmi bozuk diye,
Gün verdiler on iki Aralık on yediye.
Taktılar benim yorgun kalbime bir kalp pili
Çözülüverdi birden kalbimin suskun dili.
Başımda pervane gibi döndü oğlum,eşim,
Güneş Ay ve yıldızlar
İçimde biret anıttır.
Çocuk ağlaması,
Kedi miyavlaması,
Köpek havlaması
Yaşadığıma birer kanıttır.
Dünyadan bî haberdir,kasap da neyin nesi?
Düşünemez soğuk sıcak,tek derdi midesi.
Döksen önüne kamyon kamyon, tonlarca saman
Yer, yer de doymaz;çünkü mideler koskocaman.
Irmakların kaynağıdır gözlerim
Bu kaynaktan beslenir denizlerim.
Ne zaman içimden bir kara tren geçse
Uzar gider raylar
Kimse bilmez
Çalmışsa eğer düdük,çalmak yoktur zamandan
Oraya giden bir tren kalkar bu istasyondan.
Halay çekilir,heyacan yaşanır binişte,
Bir hicran yaşanır nemlidir gözler inişte.
Göğsünden fışkırıp karın
Kardelen olup zamanı dondurdular
Yapraklarına kar kondurdular.
Vatan anaydı,vatan yârdı,
Üniformaları baştan aşağı kardı.
Olur mu demeyin
Karın göğsünde bahar?
Bir kardelen karın altından
Kaldırmış başını bakar.




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!