Korkunun Gölgesinde Şiiri - Hakan Durhan

KORKUNUN GÖLGESİNDE

Yüreğimde paslı bir çan, sustukça seni çalar,
Gecenin kıyısında eski bir yara kanar.
Bir zaman aynı göğe iki kandil astık biz;
Şimdi adın değse bile içimde kış uyanır.

Güven ince bir camdı, bir yalanla kırıldı,
Gönlümün güneşi battı, yollarıma kar indi.
İpek sandığım sözlerin boynumda ilmekmiş meğer;
Bir ömürlük sandığım bir nefeste silindi.

Kalbimin çevresine sessizlikten sur ördüm,
Her kapıya kilit vurdum, her pencereye gece sürdüm.
Düşlerime taş bağlayıp karanlığa bıraktım;
Bir daha kırılmam derken kendimden vazgeçtim.

Kelimeler şüphe oldu, bakışlar ince tuzak,
En sıcak nefes bile ruhuma düştü uzak.
Sevda, yarım kalmış bir masal diye sustu bende;
Yalnızlık sandım liman, meğer uçsuz bir batak.

Tam seni küllerimin altına gömmüşken bir el,
Kapımı bahar gibi çaldı: ürkek, sıcak, güzel.
Gözlerinde sabah vardı, sesinde ince yağmur;
Unuttuğum kalbim dedi: “Belki bu defa özel.”

Elin değse taş kesilmiş damarlarım çözülürdü,
Bir gülüşünle içimde yıkık şehir dirilirdi.
Tam sana doğru yürürken geçmiş çıktı karşıma;
Eski korku, yeni aşka zehrini gizli sürdü.

“Ya yine?” dedi içimde yaraların kara sesi,
“Ya bu bahar da kışsa, ya yalandır nefesi?”
Bir adımlık umut için bin uçurum gösterdi;
Korku büyüttü gölgemi, yuttu aşkın hevesi.

Sevgin ateş değildi; ben yanmaktan korktum,
Sen bir uçurum değildin; ben düşmekten korktum.
Elini uzattın bana, dünya yeniden kurulurken;
Sana değil, içimdeki geçmişe yenik düştüm.

Gülüşün gerçekti; ben gerçeğe inanamadım,
Seni sevmek istedim, kendimi aşamadım.
Seni benden uzaklaştıran ellerimmiş, geç bildim;
Ben seni kaybetmedim—korkumu bırakamadım.

Şimdi uzaktan izlerim yüzünde açan baharı,
Benim kışım gölgeler kendi ördüğüm duvarı.
Meğer en ağır acı terk edilmek değilmiş:
Sevilirken kaçıp da ömür boyu özlemekmiş.

Şimdi bildim: Yara değil, saklamakmış yarayı ağır;
Aşk gider, korku kalır—her gece adını çağırır.