Sen ulaşılmaz doruklarda açan bir çiçek,
Ben yamacında bekleyen sevdalı yürek.
El uzatsam uçurum, beklesem ecel,
Nasıl seveyim seni, yok buna bir bedel.
Yasak dediler, yandım,
Uzak dediler, kandım.
Canımdan can koptu,
Ben seni benim olacak sandım.
Aramızda dağlar var, dumanlı, karlı,
Senin yolların sisli, düşlerim puslu.
Bu sevda ateştendir, bahtım karalı,
Kavuşmak hayal oldu, yüreğim yaralı.
Eller ne derse desin, vazgeçmem senden,
Doğuştan yazılmış bilirim, ölürsem bu dertten.
Kovulacağım belki her yerden,
Yasak dediler sana, aşacağım her engelden.
Gözlerim gözlerine değmez uzaktan,
Kurtulamam kaderin kurduğu tuzaktan.
Ne köyden geçer yollar, ne de bucaktan,
Kovdular beni yârim, sıcak kucaktan.
Bir türkü tuttururum, bağlamam ağlar,
Geceye dert yanarım, dayanmaz dağlar.
Hasretin yüreğimi kor gibi dağlar,
Kavuşmaz ellerimiz, çözülmez bağlar.
Adını ansam günah, dilim lal olur,
Sussam içimde ateş, yanar kül olur.
Bu yasak bahçelerde solan gül olur,
Sevenin ahı kalmaz, savrulan yel olur.
Yasak dediler, yandım,
Uzak dediler, kandım.
Canımdan can koptu,
Ben seni benim sandım.
Ömrümün sonbaharı kışa döndü bak,
Saçlarıma hasretten düştü nice ak.
İstersen çek hançeri, şu sineme çak,
İmkânsızım, yasağım, sen beni Hakk’a bırak.
Yasak dediler, yandım,
Uzak dediler, kandım.
Canımdan can koptu,
Ben seni benim sandım.
Kayıt Tarihi : 16.08.2026 04:41:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
“İmkânsız Aşk”, birbirini ayıran yalnızca mesafeler değil; yasaklar, çevrenin baskısı ve kader olan iki insanın kavuşamayan sevdasını anlatır. Anlatıcı, sevdiği kişiye ulaşmanın önünde dağlar ve aşılması güç engeller olduğunu bilmesine rağmen gönlünden vazgeçemez. Herkes bu aşka “yasak” dedikçe sevda daha da büyür; zaman geçtikçe hasret, bağlamaya dökülen bir türküye ve insanın içinde hiç sönmeyen bir ateşe dönüşür. Yıllar sonunda saçlara aklar düşmüş, umut azalmış olsa da aşk tükenmemiştir. Şiir, kavuşmanın artık neredeyse mümkün olmadığını bilen fakat yine de sevdiğinden vazgeçemeyen bir gönlün son feryadıdır.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!