Adımı bile bilmiyorsun Şiiri - Hakan Durhan

İstasyonun dördüncü bankı benim yerimdir,
Üzerindeki boyalar dökülmüş, tahtası soğuktur.
Her gün saat dört treni geldiğinde,
Gözlerim vagonların kapılarında asılı kalır.

Yıllar önce aynı peronda söz vermiştin,
"İlk sonbahar yağmurlarıyla döneceğim" demiştin.
Cebimde o günden kalma buruşmuş bir bilet var,
Tarihi silinmiş ama gitmek istediğim yer hâlâ belli.

İnsanlar iner trenlerden; kavuşmalar, sarılmalar...
Bir bavulun tekerlek sesi yankılanır betonlarda.
Ben sadece izlerim, kimin kimi beklediğini,
Kimin hangi şehirden hüzün taşıdığını.

Seni tanıyanlar artık yok bu kasabada,
Sadece eski bir biletçi sorar bazen: "Hâlâ mı?"
Gülümserim, cevap vermem; çünkü biliyorum,
Trenler gelir ve gider, ama bazıları hiç dönmez.

Şimdi yağmurlar başladı yine, toprak kokuyor hava,
Bankın soğuğu işlemiş kemiklerime kadar.
Seninle paylaştığımız o tek şemsiyeyi hatırlıyorum,
Sırılsıklam olmuştuk, gülerken nefesimiz kesilmişti.

Tren düdüğü çaldı, raylar titredi ve gitti yine,
Peronda sadece ben ve silikleşmiş bir tarih kaldık.
Ben her gün aynı saatte, aynı bankta bekledim;
Sen ise adımı unuttuğun bir şehirdesin.