Hakan Durhan Şiirleri - Şair Hakan Durhan

İstasyonun dördüncü bankı benim yerimdir,
Üzerindeki boyalar dökülmüş, tahtası soğuktur.
Her gün saat dört treni geldiğinde,
Gözlerim vagonların kapılarında asılı kalır.

Yıllar önce aynı peronda söz vermiştin,

Anlatamadığım acılarım var bugün içimde,
Kemiklerime kadar çöktüğümü hissediyorum.
Kandırılmanın, kullanılmanın çok ötesinde,
Kırılmışlığın en cüretkâr hâli gibi...

Bilmem bu kaçıncı gece kendimle savaştığım,

Ayrı şehirlerde, tutsak kaldık biz,
Nedendir bilinmez, kavuşamadık.
Yolumuz kesişmez, kalbimiz sessiz,
Bu ayrılık zalim, kavuşamadık.

Gece kulağım kapıda seni beklerim,

Yürekte bir yara, kapanmaz sızım,
Kış geldi gönlüme, gelmedi yazım.
Söndü umutlarım, tükendi közüm,
Seni arar kurur, şu dertli gözüm.

Sensiz kaldım, çok yalnızım,

Bir şehrin bakışında kaldı gönlümün adresi,
Ben ağlayan, sen kavuşmadan uzak, aramızda uzun bir gurbet.
Ne bir haber geldi teselli diye, ne bir kavuşma müjdesi,
Yalnız hasret büyüdü, sessizliğin ekmeğiyle beslenerek.

Saçının gölgesi düştü hâlâ hayalimin duvarına,

Sükûtun derinliğinde, can verdi her feryadım,
Hicranın karanlığında, silindi her bir adım.
Gönül mülkü yıkıldı, vuslat artık bir rüya,
Zindan oldu ömrümle, bu kederli, gamlı dünya.

Bir ah çeksem yer oynar, duymaz mısın ey vefasız?

Sen ulaşılmaz doruklarda açan bir çiçek,
Ben yamacında bekleyen sevdalı yürek.
El uzatsam uçurum, beklesem ecel,
Nasıl seveyim seni, yok buna bir bedel.

Yasak dediler, yandım,

Hüzün geldi yine bu masaya,
Eski bir şarkı düştü kırık bir rüyaya.
Garson, hiç sormadan doldur kadehimi;
Bu gece unutmaya geldim hüsranımı.

Duvarları sararmış eski bir meyhane,

İlk kar düştüğü gece ayrılmıştık hatırlarsın,
Sokak lambası altında beyaza büründü her iz.
Ne senin ayak sesin kaldı o kaldırımda,
Ne benim orda durduğumun bir delili.

Kar her şeyi örter derler, ama yanılırlar,

Gittin de ardında, bir enkaz kaldı,
Tutunacak ince, dalım kalmadı.
Gündüzüm geceye, zifire daldı,
Sana uzanacak, kolum kalmadı.

Ayrılık ateşi, yaktı sinemi,