Anlatamadığım acılarım var bugün içimde,
Kemiklerime kadar çöktüğümü hissediyorum.
Kandırılmanın, kullanılmanın çok ötesinde,
Kırılmışlığın en cüretkâr hâli gibi...
Bilmem bu kaçıncı gece kendimle savaştığım,
İçimdeki ihaneti söküp atabilmek için.
Bu kaçıncı damla gözyaşı,
Hiç sayamadım kaçıncı hayal kırıklığım...
Anlatamadığım hüzünler saklı içimde...
Ansızın gelip göğsüme çöken bir ağırlık gibi.
Bir an dünya bütün ışığını söndürecek sanıyorum,
Sonra gece geçiyor;
ama kanayan yüreğimin sabahı olmuyor...
Anlayacağın, hiç iyi değilim bu aralar.
Ayrılık bu kadar yıkmadı beni;
asıl kandırılmak,
sonra kullanılıp bir kenara bırakılmak...
Yapılan fedakârlıklar, çekilen acılar ve verilen emekler...
Keşke geriye yalnızca büyük bir boşluk kalsaydı.
Oysa şimdi içimde bir enkaz var;
kirlenmiş duygular,
kaybedilmiş yıllar,
yarım bırakılmış yarınlar...
Hepsi yalnızca bir hiç içinmiş.
Sadece hiç...
Hep içime doğardı da konduramazdım...
“Seven insan kıyamaz,” derdim.
Meğer hayaller tuzla buz edilirmiş,
gelecekler ayaklar altında çiğnenirmiş,
insan en çok güvendiği yerden yıkılırmış...
Bilemedim usta, bilemedim...
İhanetin bu kadarına,
vicdansızlığın böylesine sessiz olabileceğine,
şeytanın bile dönüp bakacağı bir karanlığın
insan suretinde saklanabileceğine...
Bilemedim usta...
Bilemedim.
Hakan DURHAN
27/07/2026 00:42
Kayıt Tarihi : 16.08.2026 04:49:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
“Anlatamadığım Acılarım Var”, bir ayrılıktan çok daha fazlasını; kandırılmış olmanın, emeğinin değersizleştirilmesinin ve yıllarca gerçek sanılan bir ilişkinin ardından geriye kalan iç çöküşü anlatır. Şiirde anlatıcı, yaşadığı acıyı kelimelere dökmekte zorlanırken geçmişte verdiği emeklerle bugünkü boşluk arasında sıkışır. Asıl yarası terk edilmek değil, sevgi sandığı şeyin içinde ne kadar yalnız kaldığını sonradan fark etmektir. Metin ilerledikçe öfke, kırgınlık ve çaresizlik birbirine karışır. Sonunda anlatıcı, yaşadığı ihaneti anlamlandırmaya çalışırken tek bir cümlede düğümlenir: “Bilemedim usta, bilemedim.” Bu tekrar, şiirin hem en büyük kırılma noktası hem de bütün yaşananların kısa bir özeti hâline gelir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!