Karın Sükutu Şiiri - Hakan Durhan

İlk kar düştüğü gece ayrılmıştık hatırlarsın,
Sokak lambası altında beyaza büründü her iz.
Ne senin ayak sesin kaldı o kaldırımda,
Ne benim orda durduğumun bir delili.

Kar her şeyi örter derler, ama yanılırlar,
Örtmez, sadece gizler bir süreliğine.
Bahar gelince altından çıkar ne varsa,
Hasret de böyledir, bir mevsim gizlenir, sonra taşar.

Camımda buğu vardı o kış boyunca,
Parmağımla adını yazardım, silinsin diye bekletmezdim.
Şimdi düşünüyorum da, belki de o yüzden gitmiştin,
Yazdığım her şeyi hemen silen bir el neye güvenilir ki.

Kartopu gibiydi aramızdaki o ilk kırgınlık, hatırlarsın belki de,
Küçücük bir tanecik yuvarlanır, büyür, dağa döner sonunda.
Bizim ayrılığımız da öyle başladı sanki,
Küçücük bir sessizlik, sonra önüne geçilmez bir çığ.

Ocak ayıydı, sobanın közü bile üşüyordu,
Sen kapıdan çıkarken bir soğuk girdi içeri, hiç çıkmadı.
O gün bu gündür camlarım buzlu kalır kışın,
İçerden ısıtsam da, bir yer hep dışarıya açık kalmış gibi.

Kar taneleri düşerken hiçbiri diğerine benzemezmiş derler,
Bizim aşkımız da öyleydi belki, tekrarı olmayan.
Belki de bu yüzden erimesi bu kadar acı verdi,
Bir daha asla aynısı yağmayacak çünkü.

Ayaz vurdu yüzüme dün akşam sokakta,
Senin nefesin böyle mi değerdi bir zamanlar boynuma?
Şimdi rüzgâr bile bir hatıraya benziyor bende,
Her soğuk temas, seni bir kez daha kaybettiriyor.

Kışın en zor yanı gecelerin uzunluğu değilmiş meğer,
Bir zamanlar sıcak tutan şeyin artık üşütmesiymiş.
Battaniyeni bıraktın giderken, hâlâ dolapta duruyor,
Ne atabiliyorum, ne sarınabiliyorum artık ona.

Karlar altında kalan tohumlar derler ki baharda filizlenirmiş,
Belki bu hasret de bir tohumdur, karanlıkta beklettiğim.
Bilmiyorum ne zaman filizlenecek, filizlenecek mi hiç,
Ama bekletmekten başka bir hüner öğrenemedim senden sonra.

Şimdi kar yağıyor yine, ilk yağdığı geceki gibi,
Sen başka bir kentte belki bu kar yağışını görmüyorsundur bile.
Yarım kalan aşkların sesi olacaksak eğer,
İşte bu, üstü örtülü ama hiç erimeyen bir hasretin türküsü.