Gittin de ardında, bir enkaz kaldı,
Tutunacak ince, dalım kalmadı.
Gündüzüm geceye, zifire daldı,
Sana uzanacak, kolum kalmadı.
Ayrılık ateşi, yaktı sinemi,
Kim sarar kanayan, gizli yaremi?
Terk edip gitmenin, bu mu erdemi?
Savrulup gidecek, külüm kalmadı.
Bir zaman canımdın, şimdi nesin sen?
Yarama tuz basan, acı sesim sen.
İçimde can veren, son hevesim sen,
Ağlayıp dökecek, selim kalmadı.
Böyle mi ödendi, aşkın bedeli?
Sensiz divaneyim, bir esen deli.
Vefasız, kopardın, tuttuğum eli,
Daha konuşacak, dilim kalmadı.
Mevsimler devrildi, yıllar tükendi,
Hasretin üstüne, dertler eklendi.
Geleceksin diye, yollar beklendi,
Daha dayanacak, halim kalmadı.
Gönül sarayımı, yıktın temelden,
Umudu kopardın, düşten emelden.
Bir vefa görmedim, sen gibi elden,
Sazıma vuracak, telim kalmadı.
Sazıma vuracak, telim kalmadı...
Savrulup gidecek, külüm kalmadı...
Kayıt Tarihi : 16.08.2026 04:39:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
“Külüm Kalmadı”, sevdiği insanın gidişinden sonra yalnızca aşkını değil, hayata tutunacak gücünü de kaybetmiş birinin hikâyesidir. Ayrılık, anlatıcının dünyasını karanlığa çevirir. Beklenen dönüş gerçekleşmez; geçen yıllar hasreti azaltmak yerine daha da ağırlaştırır. Bir zamanlar “canım” dediği kişi artık yaranın kendisine dönüşmüştür. Şiirin sonunda tükeniş öylesine derindir ki artık ne ağlayacak gözyaşı, ne konuşacak söz, ne de sazda çalacak tel kalmıştır. “Külüm kalmadı” sözü, yanıp bitmiş bir sevdanın ardından insanın içinde geriye hiçbir şey kalmadığını anlatan son feryattır.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!