Korkunun Başkalaşımı

Yazın o parlak maskesi düştü,
Yerini yapraklara bıraktı,
Sokaklar, celladın elinden kaçmış ruhlar gibi,
Bak, Aralık kapılarda bekliyor,
Elinde eski bir saatin soğukluğu,
Zaman, dişlerini geçirdi günlerin etine.
Bir yaz bitti,
Sanki bir fahişenin son kahkahası gibi ufuk,
Ve biz, tülbentten bir kefene sarınmış,
Anıların tozunda boğuluyoruz.

Ne ütülü gömlekler,
Ne gazete sayfalarındaki o sahte telaş,
Dindirebilir "spleen"in, dipsiz kuyunun susuzluğunu.
Bir denizle karşılaştım; mavi, engin, cömert,
Biz, masalarda kalmış, tortusu süzülmemiş şarap kadehleri,
Sonsuzluğun solgun yüzüne bakıp kendi yok oluşumuzu okuyoruz.

O nar ki, parçalanmış bir kalbin utancını taşır kabuğunda,
Bizim dirilişimiz, bir mezarın derinliğindeki o yasaklı kıvılcım;
Taşmış bir kadehteyiz, boşluğa akan şarap gibi eğilmiş,
Kabımızdan değil, kendi çürümemizden taşıyoruz artık.
Beklemek mi? O, bir idam mahkûmunun güneşin doğuşuna bakmasıdır,
Dünya, yoksullaşmış bir celladın elinde, parça parça dökülen bir taç.

Yaz, o cıvıl cıvıl iftira bitti!
Çınar yaprakları, çocukların kırık oyuncakları gibi çatırdıyor,
Yürüyorum, ayakkabılarımın altında ezilen mevsime tükürerek.
Benim dirilişim, bir kilisenin karanlığından değil,
Bir fırtınanın tam göbeğinden doğar, keskin ve çıplak!

Gözlerimi açıyorum:
Koyaklar benim ağzım, dağlar benim hırıltım.
Beklemek mi?, geminin çürümesi demektir,
Bir avucun olanaksızlığı mı?
Ben avuçlarıma dünyayı sığdırdım,
Ve hepsini yaktım!

Topluyor acıyı, topluyor açlığı, topluyor hiddeti.
Duygulanmak mı? kanından koparıp harcadığı,
O bitimsiz, daha büyük acılara hazırlık" vakti...