Kimsesiz-2 Şiiri - Kenan Emrah

Karanlığın içinden bir ses çağırıyor beni
adı yok, yüzü yok ama tanıyorum.
İnsan bazen kendi yalnızlığının ayak sesini bile seçer ya hani,
işte öyle bir ses…
ıslak bir gecenin taşına düşen gölge kadar sessiz
ve bir ömrün ağırlığını taşıyan kadar derin.

Bir şeyler kırılmış içimde,
ses çıkarmadan,
patlamadan,
kimseye haber vermeden…
Sanki kalbim kendi cenazesine tek başına gitmiş
kimse de fark etmemiş.
Gözlerimde taşıdığım o tuhaf bulanıklık,
bilirsin,
dünyayı değil, içindeki boşluğu gösterir insana.

Neden bilmem,
her adımımın ucunda bir eksilme var,
bir sönme,
bir çözülme…
Yaşıyorum derken,
sanki biri içimden “artık çöküyorsun Kenan” diye fısıldıyor.
Bir ömür dediğin bazen nefes almaktır sadece,
ama nefes bile ağırlık yapar bazı günler.

Kimsesizliği anlatmak kolaydır sanırlar,
tek başınalık dersin geçer…
Ama öyle değil.
Asıl mesele;
yanında kimse yokken değil,
koca bir kalabalığın içinde bile
hiç kimsenin sana dokunmaması.
İçinde çığlık atıp
dışarıda susarak yürümek.
Göz göze gelince gülümsemek,
içten içe paramparça olurken.

Bir türkü dönüyor içimde,
kimin yaktığını bilmediğim.
Bazen bir cenaze ağıtı kadar ağır,
bazen bir çocuk ninnisi kadar kırılgan.
Öyle bir şey ki,
dinledikçe içimde bir şeyler eksiliyor,
sanki beni yavaş yavaş geri çağırıyor
geldiğim o karanlık yere.
Anlarsın ya soğuk toprağa işte.

Yalnızlık…
bu kelime yetmiyor anlatmaya.
Bu daha derin bir şey
bir yüreğin kendi kendini reddetmesi gibi,
aynaya bakıp “ben burada değilim” demek gibi.
Bir suskunluk var bende,
kimseye göstermediğim,
göstersem de anlamayacakları.

Bazen düşünüyorum da
insan ölümü mezarda değil,
gözünde taşır.
Bir bakışta çöker bir ömür.
Ve ben artık kimsenin gözüne bakamıyorum
çünkü kendi yüzümü görüyorum orada:
Solgun,
soğuk,
yarım kalan bir dua gibi…

Ama en acısı ne biliyor musun?
Hiç kimsenin yokluğu değil.
Bunca sesin, bunca nefesin içinde
hiç kimsenin var olmayı başaramaması.
Eli dokunmayınca insanın içi üşüyor,
sözü değmeyince yüreği.
Ve ben üşüyorum artık,
kendi gölgem bile sıcak değil bana.

Belki bir gün biri anlar,
belki kimse anlamaz…
Ama şunu bilsin dünya:
Bir insanın içten içe çürümesi
sessiz bir felakettir.
Çığlık atmaz,
yıkılmaz,
yere düşmez…
Sadece azar azar eksilir,
ve bir gün kimse fark etmeden yok olur.

İşte ben tam oradayım.
Ne yaşayanların arasında,
ne ölülerin yanında…
İkisinin ortasında,
adını kimsenin koymadığı bir boşlukta.

Ve inan bana
insan en çok orada ağlar.
O karanlıkta.
Bir gün birisi anlarsa şiirlerimi neden yazdığımı baksın gökyüzüne.
Ansın ismimi en temiz duyguları ile.
İşte o zaman hayat yeniden başlar.
Ama bu sefer toprağın altında
ya da insanlar içinde yalnızlıkta.