O Yer Şiiri - Kenan Emrah

Gecenin en kör noktasında bir yer var içimde;
insanın kendine bile gitmeye çekindiği o kuyu…
adımını attığın anda zamanın durduğu,
seslerin boğulduğu,
kalbinin kendi yankısından bile ürktüğü bir yer.
Ben orada yaşıyorum artık.
Ne bir kapısı var çıkacak,
ne bir penceresi ışık alacak.

İnsan bazen yalnız kalmaz,
yalnızlığa dönüşür.
Ben dönüşüyorum günbegün;
bir gölgeye,
bir fısıltıya,
kendi ismini unutan bir hatıraya…
Ve bunu kimse farketmiyor.
Dünyanın en acı tarafı bu:
Kayboluşun bile sessiz bir jest gibi algılanıyor.

Bir rüzgâr eser bazen,
tozları savurur ya hani…
İçimdeki hatıralar da öyle savruluyor artık;
bir yöne tutunamadan,
bir elde koyacak yer bulamadan…
Gözümü kapadığımda eskileri görüyorum
ama dokunamıyorum hiçbirine.
Sanki hepsi camdandı da
ben dokundukça kırıldı,
ben sustukça yok oldu.

Kalbimin içinde bir inilti var.
Dışarıdan duyulmaz,
ama içime bir çivi gibi saplanır her gece.
“Yaşıyorum” diyorum,
ama nefesim bile beni yalanlıyor bazen.
Eldeki çizikler geçiyor,
ama içimdeki yaralar hâlâ yeni doğmuş gibi
taze, ıslak, ürpertili.

En kötüsü de şu:
Kimse gitmedi aslında.
Hepsi burada…
gölge gibi,
nefes gibi,
adı unutulmuş bir şarkının akılda kalan son hecesi gibi.
Ve hepsi de benden uzak.
Aynı odadayız belki,
ama aynı hayatta değiliz artık.
Birinin gülüşü var ama ruhu yok,
birinin sesi var ama sıcaklığı yok,
birinin adı var ama kendisi yok…

Ben bir kalabalığın içinde tek kişilik cenazemi taşıyorum.
Omzum acımıyor,
ama ruhumun dizleri çökmüş.
Kendimi dinlemeye çalıştıkça
sesim bir kuyunun dibine düşüyor
ve oradan geri dönmüyor.
Sanki ben bile
beni duymaktan vazgeçmiş gibiyim.

Bazen elim havada kalıyor,
kimse tutmaz diye değil—
tutacak insan kalmadığını bildiğim için.
Bazen gözlerim doluyor,
ağlamak istediğim için değil—
ağlayacak yerim olmadığı için.
Bir insanın gözyaşını bile sahiplenememesi
dünyanın en ağır yoksulluğu belki.

Acı denen şey var ya…
aslında bir an değil,
bir mekândır.
Bir kere girersin içine,
kapı kapanır ardından.
Ben o kapının arkasında kaldım,
kimse fark etmeden.
Üstüme toprak değil,
sessizlik atıldı.

Şimdi ne sesim var,
ne ışığım,
ne adımın günahını taşıyacak bir yol…
Ama yine de yürüyorum içimde,
yıkık bir şehrin sokaklarında dolaşır gibi.
Her köşede bir hatıram ölü,
her duvarda bir gülüşün izi silinmiş.
Ama ben hâlâ dokunuyorum onlara,
ellerim titreyerek,
yüreğimden düşen kırıklarla…

Ve şunu bil:
İnsan bazen ölmez,
ölmeyi bile hak etmez.
Sadece hayatta kalır…
hiç yaşamadığı günlerin ağırlığıyla.

Ben de tam oradayım işte:
Yaşayan bir ölü değil,
ölmeyi bile beceremeyen bir yarım.