Kimsesiz-1 Şiiri - Kenan Emrah

Bir yüzün vardı,
İnsanı hayatta tutacak kadar güzel,
Ama ben hep ölüydüm senin yanındayken.
Ve bunu sen hiç bilmedin.

Yalnızlığı ben seçmedim.
O beni,
Çocukken terk edilmiş bir köşede buldu.
O günden beri,
Ne vakit sevmek istesem,
Önce ellerim titredi.
Sonra sesim…

Sen güldüğünde,
Ben hep sustum.
Çünkü gülüşlere yabancı bir hayatım vardı.
Yüzüme kimse dokunmadan büyüdüm ben.
Bir tek acı tanırdı beni,
Bir de gece.

Sana bakarken,
Dünyanın bütün iyi ihtimallerine bakar gibi baktım.
Ama içimde hep şu vardı:
“Beni sevemez.
Ben sevilmek için fazla eksik,
Fazla yaralıyım…”

Sen yürüdün,
Ben yerimde kaldım.
Yüzüne söylenmemiş cümleler kaldı dudağımda.
Bir kere bile “ben de” deseydin,
İnan, savaşmazdım artık hiçbir şeyle.
Ama sen sustun.
Ben zaten suskunduğum için fark edilmezdim.

Bir gün gidersen,
Ki gittin…
Bir gün dönersen,
Ki dönemezsin…
Bil ki,
Ben seni hep sevdim.
Ama sana layık bir hayatım olmadı.

Ben bir gölgeydim,
Sen ışığa âşık oldun.
Gölgenin içinde kalan bir yürekten
Haberin hiç olmadı.