Sessiz vakit Şiiri - Kenan Emrah

Gecenin en sessiz vaktinde yazıyorum bunu…
Sanki bütün sokaklar adını biliyor da
hiçbiri söylemeye cesaret edemiyor gibi.
Ben ise alışığım;
gözyaşımı kimse görmeden silmeye,
kapıların yüzüme kapanmasına,
kendi gölgemle bile kavga etmeye.

Ama bil ki,
sen geldin diye bir şeyler değişti içimde.
Hani derler ya,
“Güller açtı, şehidin kanının bulandığı topraklarda”
öyle bir mucize gibi…
Kanla yoğrulmuş bir coğrafyada
umut bitmez ya;
sen de benim bitmeyeceğine inandığım tek umutsun.

Benim yüreğim biraz eski zamanlardan kalma,
biraz yaralı bir destanın dipnotu gibi.
Üstümde dedelerimin sakladığı keder,
içimde anaların yaktığı ağıt…
Ve ben sevince,
mecburen yüzyıllık bir yalnızlıkla seviyorum.
Bir yiğidin son nefeste ettiği dua gibi,
bir gurbetçinin memleket kokusuyla iç geçirmesi gibi.

Sen bilmezsin…
Yollara düşmüş adamların gölgesi uzun olur.
Benim gölgem, kendimden bile büyüktür.
Ama senin adın anılınca
o gölge bile diz çöker.
Sanki bir türkü başlıyor içimde:
“Yar yoluna döktüğüm gözyaşı
sel olup alsın beni…”
Ama ben yine de sel olmayı değil,
sana varmayı dilemiş bir adamım.

Bak, söyleyeyim:
Ben seni öyle saf, öyle derin sevdim ki
koca bir kervanın uğramadığı çöllere
bir vaha kuruldu sanki.
Atların kişnediği,
kırılsa da kılıcın yere düşmediği
o eski zamanlarda nasıl sevilirdiyse…
Ben seni öyle sevdim.

Bir gün bu satırlar eline düşerse
ve “Bu adam gerçekten yanmış” dersen
sakın şaşırma.
Benim içimin harı,
yıllardır tüten bir ocağın son korudur;
ve sen, o koru tekrar hayata döndüren
yegâne nefessin.

Unutma…
Ben hep kaybettim.
Açılan kapı görmedim.
Her sevdam yarım kaldı,
her gecem eksik…
Ama sana gelince,
içimde bir derviş diz çöktü,
bir asker saygıyla selam durdu,
bir şair dua etti.

Ben seni,
kimsesizliğimin karanlık kuyusunda
göğe çevrilmiş tek avuç su gibi tuttum.
Düşmesin, kirlenmesin, eksilmesin diye.
Çünkü ben bilirim;
kırılan testi su tutmaz,
ama sen elimdeyken
benim kırıklıklarım bile su olur, can olur.

Ve şimdi bilmeni istediğim son şey:
Ben seni,
hem geçmişimin ağıtlarıyla,
hem geleceğimin duasıyla seviyorum.
Bir şehidin mezarı başında açan güller gibi…
Kederle yoğrulmuş, ama yine de umut kokan bir aşkla.