Gece saat 3 Şiiri - Kenan Emrah

Sen duymuyorsun biliyorum.
Belki de duymak istemiyorsun artık.
Ama bu kelimeler sana değilse,
Kime söylenir bu suskunluk?

Gece saat 3…
Hani bir zamanlar “en çok seni düşündüğüm saat” derdim ya,
Hâlâ aynı yerdeyim.
O saat hâlâ seni anlatıyor.
Ama sen artık yokmuşsun gibi davranıyorsun.
Ben de varmışım gibi yapmaktan yoruldum.

Sana hiç söyleyemediklerim var:
Bir gün Ankara’ya dönerken
O durakta beklemiştim seni.
Üzerinde gri montun, saçların açık,
Sol elin cebindeydi hep,
Çünkü sağ elin hep bana uzanırdı.
Şimdi o el…
Sonsuza dek ulaşamayacağım bir anı gibi.

Senin en sevdiğin şarkıyı hâlâ hatırlıyorum.
Hani radyoda çalınca,
Gözlerin uzaklara kayardı.
Sustum.
Çünkü gözlerin konuştuğunda
Benim tüm kelimelerim anlamsız kalırdı.

Şimdi burada bir mikrofon var,
Ve senden başka duymasını istediğim kimse yok.
Bu ses, bu kırık cümleler,
Sana ulaşmazsa
Zaten kimseye ulaşmasın.

Ben seni unutmadım.
Sen beni çoktan gömdün, biliyorum.
Ama şunu bil:
Senin gömdüğün yerde
Ben hâlâ nefes almaya çalışıyorum.
Ve her nefeste,
Senin adın var.

Şimdi birisi okuyor ya bunları,
Belki o anlar
Hangi kelimede göz kırptığımı,
Hangi satırda seni çağırdığımı.

Çünkü bu bir şiir değil.
Bu bir son çığlık.
Bir askerin bile çözmekten vazgeçtiği
Kendi kalbinin şifresi.

Ben seni çok sevdim.
Belki hayatı fazla ciddiye aldım,
Belki ölümün de üstüne yürüdüm.
Ama tek bir şeyden hiç vazgeçmedim:
Senin gözlerinin içindeki hayatı sevmekten.

Ve şimdi senin hayatın
Benim dışımda akıyor.
Olsun.

Ama bil ki…
Bu sesi duyan son kişi,
Belki bu şiiri çözer.

Ve cevabı bulduğunda,
Sadece şunu fısıldasın içinden:

“Ben Kimsesiz.”