Kilitli Kapılar Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Hayat gizlemeyi kime öğretmiştir.
Kimi düşe kalka susmayı öğrenmiştir,
Kimi daha çocukken sessizlikte doğmuştur.

Gülüşleri vardır ya hani,
İnsanı “iyi” sandıran…
İşte en çok yaralıdır.
Çünkü bazı gülüşler sevinçten değil,
Sorulmasın diye takılır yüze.

Anlatmaktan vazgeçmişlerdir,
çünkü anlatınca hafiflememiştir acı.
kesinlikle inanılmamıştır.
“Geçer” denmiştir,
Oysa bazı şeyleri geçmez,
Sadece insan alışır.

Geceyle dost olmuşlardır,
Kalabalıklar onları yorar.
Bir aralıkta,
Bir düşünce içinde kaybolduğundan
Daha güvenlidir.

İçlerinde bir çocuk var,
Herkes gittikten sonra ağlayan.
Kimse duymasın diye
Yastığa gömülen bir ses,
Boğazda düğümlenen bir “neden”.

Bazen güçlü sanılırlar,
çünkü yıkılmaz görünürler.
Oysa güç değil bu,
Mecburiyettir.
Kimsenin tutmadığı için
Kendi kendini ayakta tutmaktır.

Sevmeyi de temkinli öğrenmişler,
Az sever gibi yapıyorlar ama
Bir kere bağlandılar mı
Kök salarak sevenler.
Çünkü kaybetmenin ne demek olduğunu
En iyi onlar bilir.

Ve bir gün,
Birisi gerçekten “Nasılsın?” diye sorarsa,
Cevap veremezler.
Çünkü o soru
Yıllardır kilitli duran
Bütün kapılar aynı anda açılır.

İşte o yüzden
Bazen insanlar acılarını gizlerler…
Çünkü bazı acılar anlatılınca değil,
Anlaşıldığında hafifler.