Kimsesiz Hissediyorum Şiiri - Ali Saye

Yüreğim bu aralar ayazda yaşadığım bir kimsesiz gibi,
Ne kapısını çalan var ne de sobasına bir köz atan.
Soğuk sadece havadan değil,
insanın dokunmasından üşüyor insan.

Bir zamanlar gülüşüm vardı mesela,
İçimi ısıtan bir “iyi yanlış” cümlesi,
Şimdi herkes iyi görünmeye meşgul,
Kimsenin kalbine boyun eğmiyor.

Yoruldum anlattan,
Anlaşılamayan cümlelerin özelliğinin.
Ama konuşan herkes kimse duymuyor,
Sessizlik bile daha dürüst bu aralar.

Yüreğim beklemeyi sağlayan,
Gelmesi ihtimali olan ona uzaklıklı artık.
Ne bir söze hemen öğreniliyor
Ne de bir vedaya kolay alışıyor.

Çünkü öğrendiği;
En çok sözü verenler unutuluyor,
En çok “buradayım” diyenler gidiyor,
Ve en çok sevenler sınırlandırılıyor.

Ben kırıldım,
ama gürültü yapmadım.
Canım yandı,
Ama şeyleri karıştırmadım.
İnsan bazen en çok kendine susuyor.

Yüreğim ayazda evet,
Ama hayatta umut eden bir yanı var.
Bir gün biri çıkıyor
“Üşümüşsün” der mi bilmiyorum,
Ama ben hala dışarıda kapatıyordum.

Belki geç gelir bahar,
Belki kimse gelmez.
Ama bil ki bu kalp,
Soğuklara rağmen
İnsan kalmaktan vazgeçmedi…