Kazandınız Şiiri - Belleğin Azmi

Sana ve size...
Var oluş mücadelesi varken yok olmayı ve yok etmeyi seçtiniz.
Ne konfor alanlarınızdan çıkabildiniz ne de bu alanda mutsuz olan, ruhu mücadeleci insanların çıkmasına, kanatlanıp uçmasına müsaade ettiniz.
Gül yerine sapanı, cesaret yerine korkuyu ve dua yerine ümitsizliği seçtiniz.
Korktunuz, korkuttunuz!
Oysa ben; korkunun yerine cesareti seçiyor, diz çökmek yerine omurgası dik bir yaşamı sürdürüyor, hiç birinizi yalan ve rîya ile kandırmıyordum.
Bir veda yahut bir kavuşma sahnesinenin başınaydı göğsümden taşan şefkatle hüngür hüngür ağlayışım.
Her azanıza hırs, öfke ve kibir sakladığınız vakitlerde dâhi; size doğru yayılan; Elif, Lâm, Mimler taşıyordu azalarımdan!
Ben sevdikçe öfkelendiniz. Şeker verdiğim çocukların ellerine vurup, şekerlerini düşürerek kirlettiniz.
Kiminiz aptal bu dedi güldü; kiminiz ne güzel oynuyor bu dediniz.
Yine de kızmadım hiç birinize.
Çamurlu ellerinize, şefkat çeşmesinden su taşıdım.
Attığınız taşlardan nasır tuttu tüm narin yanlarım.
Ne özgürlük istediniz ne de özgürlüğümü verdiniz.
Hapse atılan bir düşünce suçlusu gibi esaret altında özgürlük marşları dinlettiniz.
Kendim söylemeye çalışsam, ağzımın ortasına şaplağı indirdiniz.
Ömrümün en güzel yıllarını, insan gibi, onurumla ve kalbimle yaşamak istediğim için, sırf oyun nedir bilmediğim için, incite incite mahvettiniz.
Kazandınız!
Kötülüklerin yerini iyiliklerin alabileceğine dair inançlarımı yerle yeksan ettiniz.
Beni, hepinizin, herkesin ve herşeyin uzağında, yaban bir hayata gitmeye ikna ettiniz.
Keşke öfkelenebilseydim size. Zirâ bu öfke değil. Bu ondan bir sonraki radde!
Rüya aleminde sırra ve gerçeğe uyanmak varmak varken, riyâ aleminde yittiniz, bittiniz...
O kadar çok var oldunuz ki her yerde, aslında yok olduğunuzu göremediniz.
Sen de sevdiğim.
Azgın bir çağla nasıl baş edeceğini bilemeyen şaşkın bir çocuk gibi öylece kalıverdin kalbimin eşiğinde. Ezildin O eşikten geçmek ile yola çıkmanın kararsızlığı arasında. Ve sonunda sen de gidecek başka bir kapı başka bir kalp buldun kendine.
Vardığın eşik derman olsun derdine.
Hak zikrin unutup da dalma dünya derdine.
Ne var ettin ne yok ettin bilmedim gönlünün derdi ne?
Şimdi el de değilim, yel de değilim. Değmem artık sinene...