Kara Çocuk 3 Şiirleri - Şair Kara Çocuk 3

Seni sevmek; zamanın nabzını bir mühürle durdurmak,
Gülün rüyasını, bir şebnemin kalbine sığdırmaktır.
Yüzün; aynaların ötesinde, sırrı çözülmemiş bir iklim,
Bakışların; asırların ötesinden gelen o mukaddes çağrıdır.
Seninle başlar her şey; eşya kendi adını seninle hatırlar,
Çünkü nurun, bu fani karanlığın bağrını yaran tek sabahtır.

Yine karanlık bir gecenin ufkundayız,
taşların dili var,
gölgeler kendi üzerine kapanıyor.

Bir lamba çatlıyor —
ışık, yere dökülmüş su gibi

Zâhir güler, diler sebat
Güler geçer, seçer hayat
Diler seçer, biçer memat
Sebat, hayat, memat, necat

Sensiz geçen | her bir anım | bu ömrümü | vîrân eyler
Her bir anım | hasretinle | yüreğimi | tûfân eyler
Bu ömrümü | yüreğimi | sensiz dünya | zindân eyler
Vîrân eyler | tûfân eyler | zindân eyler | nâlân eyler

​Gaflet içre uyuyanlar, damlayı can zanneder,
Damla bilmez ki kendini, ulu ummân zanneder.

​Sırr-ı vahdet güneşinden, yansıyan bir gölgedir,
Kör olan göz bu serâbı, mutlak cihân zanneder.

I.
Güneşin secdeye durduğu o muazzam eşikteyim,
Sana yürümek; uçurumlardan gökyüzüne kanat açmaktır.
"Bakmaya kıyamadığım bir ışığın gurbetinde" yanan bu can,
Artık vuslatın ateşten denizlerinde dindiriyor asırlık sızısını.
Seni kendimden bile sakınan o mahcup telaş, o titrek dua;