Yağmur Çeyizi Şiiri - Kara Çocuk 3

Sevmek, ey göğsümün usulca kanayan nârı,
Aylar devrilse de o son sesin, son bakışın üzerinden;
Sırf kıvrımlarını unutmaktan korkarak ince yüzünün,
Bir solgun suretine yağmur gibi susmaktır hâlâ.
"Nereden buldun bu resmimi?" deme bana şaşkınlıkla,
Bilmezsin... benden habersiz adımladığın o uzak yollardan,
Bana hiç değmeyen o rüzgârlı tebessümlerinden,
Yalnızlığıma nasıl dilsiz, nasıl paramparça bir çeyiz dizdiğimi...
Hiçbirinde gözlerime bakmasan da, bedelini her gece kanayarak ödediğimi.

​Şimdi vakit göç vaktidir, ayrılıyorum nefesi daralan bu şehirden,
Sanma ki bu hicret sendendir, sanma ki kaçışım ürkekliğinden.
Ruhumu boğan bu sığ duvarlar, ufkumu kesen bu dar nizam...
Kendime asude bir gökyüzü, serin bir şafak bulmak içindir.
Uzaklaşıyorum buralardan...
Belki gölgem çekilince yollarından, adımı duyduğunda irkilmezsin.
Belki o merhameti kurumuş kalabalıklar, o zehir dilli insanlar,
Beni pervasızca yargıladıkları gibi, vurmazlar artık senin de omuzlarına.

​Gidiyorum Leyla... Cebimde bana gülmediğin o suskun resimler,
Sırtımda boynumu büken, asil ama incecik bir gurbet rüzgârı.
Günün birinde, bensiz yürüdüğün bir sokakta ansızın üşürsen,
Yahut gökyüzü karardığında, sebebini bilmediğin bir sızı düşerse içine...
Bil ki ben, haritada yerini dahi bilmediğin bir uzaklıkta,
Senin bana dönmeyen yüzüne bakıp, kimsesiz bir dua mırıldanıyorumdur.
Sana bu sessizliği, bu ağır hüznü ve adresiz harflerimi bırakıyorum;
Belki bir gece yarısı, içindeki o amansız sükûtu bozup...
Bana, ardımda bıraktığım o yarım kalan şiiri yazmak istersin diye.
Seni çok özledim ...