Yahut Yarım Kalan Şiiri - Kara Çocuk 3

ellerim kan içinde, şifa dağıtmaktan yorgun...
kimseye diyemiyorum,
içimde usulca çürüyen bir şeyler var.
lokman olup da kendi göğsüne derman bulamamak...
nasıl ağır,
nasıl sağır bir ceza.
bütün dünyanın ağrısını söküp aldım da ellerimle,
kendi yarama bir avuç toprağı çok gördüler bana.

​sonra... bir mızrap kırılıyor bağlamanın ta göğsünde,
tel kopuyor,
zaman duruyor.
"imkânsız" denen o zifiri karanlığın tam ortasındayım...
kelimeler sığmıyor artık hiçbir heceye, sığmıyor hiçbir mektebe.
zemzeme susuyor, harfler kanıyor parmak uçlarımda.
çağrıldığım o yer... fani bir sokağın başı değil,
anlamıyorlar.

​ışıkta o plastik yüzler parlıyor...
zifiri çökünce, yalnız kitaplar.
başkasının gecesinde şafak söksün diye,
kendi gövdemi kör bir karanlığa asmışım ben.
cihanı aydınlatan o kapkara mürekkep,
alnıma sürülen simsiyah bir yalnızlıkmış meğer...
çelişki falan değil bu,
başkasını yaşatmak için kendini gözden çıkarmanın o buz gibi bedeli.

​bir adam...
sessizce çekiliyor yaşamak denen bu ağır işçilikten.
yarım kalmış bir cümle gibi,
öylece,
asılı kalıyorum boşlukta.
toprak çekiyor beni...
bırakın... en merhametsiz yalanlar yeryüzünde kalsın,
bana sükût düşüyor, bana o serin, o mukaddes veda.
söndürün artık cümle ışıkları, örtün üstümü...
ölmek diyorum...
bu sağır dünyada nefes almaktan çok daha şefkatli.