Ben seni unutmaya değil,
Sende eksilmeye çalışıyorum.
Her gece, isminden bir harfi Daha az anarak uyuyorum.
Ama harflerin kendisi hâlâ sen.
Ben seni, Bir hücrenin içine mühürlenmiş ışık gibi sevdim.
Güneşin sustuğu yerden, bir ah dökülür geceye,
Sığmaz olur koca dünya, şu küçücük bir heceye.
Mürekkep bir kuyu şimdi, Yusuf’unu bekleyen,
Zaman; bir kör değirmen, ömrü ömre ekleyen.
Hangi harfin sırtına yüklesem şu sızıyı?
o adamı gördüm geçen gün...
kimsesiz bir teneşirin mermer soğuğunda, yüzü o hiç uçamadığı göğe dönük.
sanki ölen bedeni değildi de, göğsünde taşıdığı o koca şehrin enkazıydı.
ayazda yakasını kaldırdığı o "kara çocuk" ceketini usulca soymuşlardı sırtından,
şimdi o sağır edici sessizliğe, o acıtan mesafelere, o köprüaltı iskelelerine çırılçıplaktı.
o kadını gördüm geçen gün, köprüaltı iskelesine inen o taşlı yokuşta
adam soluklandıkça sanki onun göğsünde daralıyordu nefes
gözlerinde bir çalıkuşu tedirginliği, uçmakla kafesine dönmek arası o kanlı araf
bir adım atsa, adamın sırtındaki o "kara çocuk" ceketine sığınıp kederi bölecekti
bir sussa, koca bir şehrin enkazı ikisinin de kaburgalarını kıracaktı
yakasını kaldırmıştı o da rüzgâra, üşümekten değil, fırtınaya kapılmaktan korkarak
o adamı gördüm geçen gün, köprüaltı vapur iskelesinde
eskiden yakaları kalkık yürürdü, yüzü dökük
bir yalnızlık senfonisiydi sanki, paslı ve bozuk
şimdi sol cebinin üzerinde kuşlar havalanıyor
görmeliydin, nasıl da yakışmış üzerine sevilmek
o adamı gördüm geçen gün, köprüaltı vapur iskelesinde
eskiden yakaları kalkık yürürdü, yüzü dökük
bir yalnızlık senfonisiydi sanki, paslı ve bozuk
şimdi sol cebinin üzerinde kuşlar havalanıyor
görmeliydin, nasıl da yakışmış üzerine sevilmek
O adamı gördüm geçen gün,
Ayağında eskimiş bir kundura, Arnavut kaldırımlarda...
Soluyordu havayı sanki son kez çeker gibi içine,
Bir daha nefeslenmek istemezcesine.
Her taşta sevdiğinin izine basarak,
Son nefesini onun soluduğu havadan almak ister gibiydi.
şehrin rüzgârı yüzüne değiyor,
yağmurun son damlaları asfalta düşerken
ben seni arıyorum kalabalığın arasında —
bazen buluyorum,
bazen bulmakla kaybetmek arasındaki o ince çizgide duruyorum.
vakit hayli geç, bütün ışıklar birer birer söndü
şehrin kalbi durdu, sadece benimki atıyor böyle deli
bu ne menem bir sevda leyla, ne yana baksam puslu bir ayna
her sokak başında senin o tılsımlı cümlen yankılanıyor
faili meçhul bir hüzün çökmüş omuzlarıma, ağır ve nemli...
Ay'ı dolunay yapan masum hülyalarmış,
Kara Çocuk, gülen küçükleri kıskanmış.
Her gülüşte biraz eksilmiş aynalarda,
Görmüş alnını, şakaklarını kırışmış...
Kalbi artık sevmek için çok yıpranmış,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!