Tanıdık Bir Cenaze Şiiri - Kara Çocuk 3

o adamı gördüm geçen gün...
kimsesiz bir teneşirin mermer soğuğunda, yüzü o hiç uçamadığı göğe dönük.
sanki ölen bedeni değildi de, göğsünde taşıdığı o koca şehrin enkazıydı.
ayazda yakasını kaldırdığı o "kara çocuk" ceketini usulca soymuşlardı sırtından,
şimdi o sağır edici sessizliğe, o acıtan mesafelere, o köprüaltı iskelelerine çırılçıplaktı.

​hani titreyerek saklıyordu ya ellerini paltosunun zifiri derininde...
kilitlenmiş parmaklarını çözdüler ağır ağır...
avuçlarındaki o paslı kader çizgilerinden, ilk önce o kadının adı silindi.
söyleyemediği ne çok kelime kalmıştı oysa, yutkunup da boğulduğu ne çok cümle...
şahdamarındaki o müthiş arbede dinmiş, kaburgalarını parçalayan o telaşlı tramvay,
hiç yolcu alamadan, o bitmek bilmez bulvarların son istasyonuna devrilmişti.

​hani o vuslat duasını "âmin" diyemeden, keskin bir jilet gibi ciğerine itmişti ya;
göğsünü kanatan o eksik kalmışlık, dudaklarında vasiyet gibi kaskatı bir zemzemeye dönmüştü.
bir daha kimseye açılmasın diye gözlerini o son bakışın içine kilitlemiş,
zamanı, kendi karanlık kıyametinde ebediyen durdurmuştu.
göğsündeki o çalıkuşu tedirginliği, bir yudum sevilmek göremeden boğulmuştu kendi kafesinde.

​üzerine "sevilmek" yine giydirilmedi, dikişsiz, bembeyaz bir yalnızlık biçtiler kederine.
ama yemin ederim, soğuk suyu döken adam bile hıçkırdı da;
o, demir masada koca bir ömrü süzülürken tek damla yaş dökmedi.
kapanan göz kapaklarında, o hiç doyamadığı üç gamzeli tebessümün solmayan izi asılıydı.
kendi paramparça mahşerini bile, sırf ondan yadigâr diye göğsüne basa basa seviyordu...

​bir zamanlar bütün denizleri içmek isteyen o yaralı adam,
şimdi bir tas suyun merhametinde, demir bir masada ufalanıyordu...

​o adamı gördüm geçen gün...
sırf o kadın ardında bir enkaz bıraktığını bilmesin diye;
kendi ölümünü bile o sağır edici sessizliğe sarıp,
dünyanın en dilsiz vedasını ederek, usulca toprağa düşüyordu.