Sızlayan Toprak Şiiri - Kara Çocuk 3

Küçücük bir bedeni, sararken beyaz kefen,
Babanın omuzunda, dağlar yıkılır gibi.
Ah! Bu sağır karanlık, kan sızıyor geceden,
Uçurumdan farksızdır, insanlığın bu dibi.
Yaralı annelerin, arşa çıkan feryadı,
Sükûtun mezarında, unutulur mu adı?

​Kır artık zincirini, ey vicdanı kanayan!
Beklemek zillet oldu, ateş sararken şehri.
Gözü yaşlı yavrunun, bakışıdır dağlayan,
Merhamet sularıyla, yıka bu kanlı nehri.
Yırtıp at karanlığı, sabahın nefesiyle,
Dirilt ölmüş vicdanı, hakikatin sesiyle!

​Ya Rab! Yetiş imdada, alev sararken çağlar,
Gönder ebabilleri, zalimlerin üstüne!
Kan yağıyor göklerden, eriyor demir dağlar,
Rahmetini merhem kıl, masumların göğsüne!
Kahrının şimşeğiyle, parçalansın bu zindan,
Kudüs'ün göklerinden, kopsun ilahi ferman!