Insan nisyan ile maluldür derler, ne efsunkâr bir yalan
ben o yarım kalan cümleyi, o dilsiz cehennemi
çoktan sildim sanıyordum.
kendimi dipsiz uykusuzluklara, sağır masalara,
kâğıt kesiklerine vurarak
unutuşun o paslı şerbetinden içtim, nihayet bitti diyordum.
I
Yâ Rab kerem et, feyz-i tecellîni ayân et,
Zulmet dökülüp, kalb-i perîşânı emân et.
Mahrûm-u cemâl eyleme, lutfunla mekân et,
Her zerrede bir nûr-u bekā şevk-i dehân et.
II
Gönlümde doğdu nur, adı Hakk’ın nefesi,
Her hece zikre döner, her anı bir tecellîsi.
Benlik silinip gitti, yoklukta açtı varlık,
Fena perdesi açıldı, baki kaldı kudreti.
Kalbim bir meydan oldu, aşkınla titrer hâlâ,
Gecenin secdesindeyim, nura döndü her hece,
Kalbim aşkın harmanında savrulurum tek yüce.
Bir hayâldir her görüntü, ne izim var ne biçim,
Benlik tende eridi, doğdu içte derinim.
Rüzgâr eder zikrini, her esişte “Hu” çalar,
Bugün, şehrin o sağır gürültüsü ortasında,
Vakti kuşanan bir hülya gibi indin sokağıma.
Yanında arkadaşların, yüzünde o ince mahcubiyet tülü...
Gördün beni, adım gibi, ahirim gibi eminim.
Kirpiklerinin o ürkek titreyişinden,
Yüreğinin o telaşlı çarpıntısından biliyorum.
bitti o müthiş inşaat leylâ, iskeleler devrildi
yıkıldı gök kubbe, döküldü sıvalar, pas tuttu demir
biz seninle yanlış bir mühendislik harikasıymışız meğer
temeli olmayan bir gökdelenin terasında
zemheri ayazına "bahar" diyen iki şuursuz mülteci
tek bir "olmadı" kelimesiyle çöktü o koca şehir
İnsan olmak, bazen susmaktır,
Söyleyecek çok şeyin varken bile.
Bir bakışa sığar bazen bütün bir ömür,
Bir kelimeye yüklenir koca bir kalp.
İnsan olmak, düşmekle başlar,
Bir vapur inerken martıların arasına,
Şehirde bir sessizlik düşer kıyıya.
Boğaz, senin sesini anımsar sanki,
Ay’ı andıran bir yüz gelir aklıma.
Kaldırımlar yürür gibi ardından,
Bir Gönlü Beklerken
Sana bir aile hayaliyle yaklaştım,
Kırılgan değil, kök salan bir niyetle.
Bir ev değil yalnızca,
Bir yuvaydı özlemim:
Ben, bu hüzün haritasında kimliksiz bir gölge,
Ben, gecesi yüzünden okunan o Kara Çocuk.
Yıllar yılı bir zemheri ayazında kalmışım,
Ne evlere sığmışım, ne şehirlere...
Sonra sen düştün ufkuma, göğün en cömert muştusu gibi,
Ve ben o gün inandım Leylâ:
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!