Zemzeme-i Nâlân Şiiri - Kara Çocuk 3

Bana gelip, "Seni seviyoruz, konuşalım, artık unut" dediler. Sadece sustum ve önlerine bu kâğıdı koydum. ​"Bu mısraları ister soldan sağa satır satır, isterseniz yukarıdan aşağıya sütun sütun okuyun," dedim. "Gördünüz mü? Kelimelerin yönü değişse de acının menzili değişmiyor. Benim içimdeki koca boşluk da tıpkı bu şiir gibi kusursuz bir kördüğüm. Nereden başlarsanız başlayın, hangi yoldan giderseniz gidin; sonu hep aynı zindana, aynı viraneye çıkıyor." ​Yüzüme baktılar, bir şey diyemediler. Çünkü anladılar; her köşesi onun yokluğuyla mühürlenmiş, başı ve sonu aynı sızıya çıkan bu çaresiz matematiğin içine, bir başkasının sevgisi sığamazdı. Artık bir işaret bekleyen o şairim.