Kalbimin Sınavı Şiiri - Aytaç Başkan

Okulun duvarları vardı,
tebeşir tozu kokan,
kuralları düz, çizgileri net…
Ama kimse anlatmadı bana
insanın en çok insandan kırılacağını.
Defterime yazdım hep doğru cevapları,
ama kalbimin soruları boş kaldı.
Bir “iyi misin?” cümlesinin
bir ömre bedel olduğunu
hiçbir ders kitabı söylemedi.
Zil çaldı, herkes dağıldı,
ben kaldım içimdeki sessizlikle.
Bir bakışın nasıl yaraladığını,
bir sözün nasıl geceye dönüştüğünü
orada öğrenmedim…
Hayat,
ders aralarında değil,
tam ortasında vurdu beni.
Güvendiğim ellerin
nasıl yabancılaştığını gördüm,
en çok “yanındayım” diyenlerin
ilk giden olduğunu.
Kalbim,
bir sınıf tahtası gibi silindi defalarca,
her seferinde biraz daha soluk,
biraz daha eksik…
Şimdi anlıyorum,
okul sadece harfleri öğretiyormuş,
insanlar ise susarak, kırarak, giderek
gerçek cümleleri kuruyormuş içimizde.
Ve ben…
her kırıldığımda
biraz daha büyüyorum,
ama keşke
bu kadar acıyla öğrenmeseydim
insan olmayı.