Kalbimin Sesi Şiiri - Aytaç Başkan

Kimse duymuyor sanıyordum
içimde konuşan o kırık sesi.
Meğer sustukça büyüyormuş insanın acısı,
meğer kalp dediğin şey
geceleri yalnız kalınca bağırıyormuş.
Ben herkese iyi göründüm,
gülmeyi öğrendim yaraları saklamak için.
Ama içimde biri vardı;
sessizce yorulan,
sessizce ağlayan,
sessizce senden vazgeçemeyen…
Kalbim bazen diyor ki:
“Bu kadar sevmek neden?”
Bir insan neden kendi canını yakacak kadar bağlanır?
Bunu aklım almıyor..
ama kalbim hâlâ susmuyor.
Gece olunca konuşuyor benimle.
“Hatırlıyor musun?” diyor,
“Bir zamanlar dünyan olan insanı…”
Hatırlıyorum.
Hem de unutamayacak kadar derinden.
Bazı insanlar geçmiyor insanın içinden.
Üstünden yıllar geçse bile
bir şarkıda,
bir sokakta,
bir kokuda geri dönüyorlar.
Ve insan en çok da
geri dönemeyecek şeyleri özlüyor.
Kalbimin sesi yorgun artık.
Eskisi gibi umutla atmıyor.
Çünkü çok kırılan şeyler
bir daha eski hâline dönemiyor.
Ama yine de
içimde küçücük bir yer
hâlâ sevilmenin güzel olduğuna inanıyor.
Belki bu yüzden
kalbim bunca şeye rağmen
Hâlâ atıyor… tik tak…”
sanki içimde yarım kalmış bir hayatın sesi.
Her “tik”te seni hatırlıyor kalbim,
her “tak”ta biraz daha yoruluyor.
Kimse bilmiyor içimde nasıl sustuğumu,
nasıl paramparça olup
dimdik durduğumu.
Zaman geçiyor diyorlar,
oysa bazı acılar saat gibi;
durmuyor…
Sadece insanı içten içe eksiltiyor.
Ve benim kalbim
kırık bir duvarın arkasında
hâlâ senin adını fısıldıyor....