Yıllar sonra elime bir mektup geçti. Açmaya cesaret edemedim…
Çünkü gönderen kısmında tek bir kelime yazıyordu:
Annen
Anladım aslında,
her şey çoktan bitmiş.
Ne bakışta sıcaklık var artık,
ne de sözlerde umut.
Bir şarkı yarım kalmış gibi,
Dilimde sözcükler mi tükendi,
Yoksa ben mi usulca eksildim; bilmiyorum.
Ne bir cümleye takat kaldı içimde,
Ne de yaralarıma merhem olacak bir el…
Sussam…
Sessizliğin ortasında kendimi kaybediyorum.
Kim bilir nerdesin şimdi?
Yıllar oldu görüşmeyeli.
Kokun, sıcaklığın hâlâ aynı mı?
Saçların ipek gibi yumuşacık mı?
Ah, nasıl özlemişim seni...
Özlemin yüreğimde koca bir dağ, annem...
Yokluğunla baş edemiyorum artık.
Nereye baksam sen varsın;
Evin her köşesi hâlâ sen kokuyor,
Dokunduğum her eşyada anıların gizli.
Bugün, yıllardır çalmadığım o kapının eşiğindeyim...
Sana sitem etmeye değil;
sadece yaramı gör diye geldim.
Annem... Ben geldim.
Anne olunca anlarsın, derdin…
Ben şimdi anladıkça yanıyorum.
Oysa sen söylerken bir uyarıydı belki,
ama benim içimde
susturulmuş bir çığlık gibi büyüdü.
Yak beni ey gözlerimde kaybolan ışık.
Bir kıvılcım yeter bana; ben zaten külüm.
Gözyaşımda sen, gönlümde yangın.
Onlar birbirine dokunamazdı,
dokunsalar biri yanar, diğeri buhar olurdu.
Ama kalp, bazen doğanın yasalarına kafa tutar,
ve bazen bir kıvılcım,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!