Nefesim,
seninle başlıyor her günün anlamı,
gözlerimi açtığımda yüzümdeki ilk ışık sensin,
her sabahın içindeki umut, her gecenin kalbindeki dua,
Bir adım atsam, düşer gibi oluyorum yokluğuna.
Sana uzanan ellerimde hâlâ yalnızlık kokusu var.
Geceleri, adını sayıkladığım bir çocuğun uykusunda kalıyorum.
Sahi, renklerin bir önemi var mıydı?
Gri hep hüzün müydü,
siyah gerçekten yas mıydı?
Beyaz,
hep masumiyetin mi simgesiydi
Geçenlerde…
Kafam karmakarışıktı, düşüncelerim darmadağın,
toparlayayım derken daha çok dağıttım her şeyi.
Elime yıpranmış bir resim geçti, sararmış kenarlarıyla, zamanın izini taşıyan bir hatıra.
Her gece olduğu gibi bu gecede sensizlikle başbaşayım.
Elimde yine kalemim, yazıyorum aşkımı beyaz sayfalara.
Son mısrasına kadar sen varsın şiirimde
ne bir eksik,
ne bir fazla…
Sızısı hiç dinmeyen
Bir kalp ağrısıyla uyandım
Gözlerim hâlâ uykusuz,
Ve yorgun bir geceyi daha geride bıraktım.
Günler geçtikçe nefes almak da zor geliyor
Bazı günler vardır ki, her şey sessizliğe gömülür.
Gökyüzü bile seni görmezden gelir,
Bulutlar yüzüne puslu bakar,
İnsanlar yanından geçip gider
Sanki hayat seni hiç tanımamış gibi davranır.
İçimde garip bir hüzün var bu gece,
Şiirlerimde hasret kokan mısralar...
Gözlerimde, anlamını bilmediğim bir yorgunluk;
Odamda sensizliğin kokusu var bu gece.
Yangınlardayım, derinlerimde bir volkan var.
Bazen yağmurdan kaçmak istersin,
ama bataklıkta kaybolacağını hayal bile edemezsin.
Hayat öyle oyunlar oynar ki,
"iyiyim" dediğinde
aslında en çokda düştüğünü anlarsın…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!