yaramazdı çocukluğum
kırdım uçurtmaların kasnağını
undan* yaptığımız tutkalları döktüm hep
her topacın ipini ben kopardım
zorla öptüm asuman'ı songül'ü
pas vermedim hiç asıl aşkıma özlem'e
bulutlardandı öykümüzün anlamı
anı anını tutmazdı birbirimize bakışımızın
sende ilkyaz sonsuz
bende sonsuz ilkyaz
ortada hüznümüz...
bulutlardandı öykümüzün anlamı
anı anını tutmazdı birbirimize bakışımızın
sende ilkyaz sonsuz
bende sonsuz ilkyaz
ortada hüznümüz...
sakallarımda uzak dağ korkuları
bu ürperiş hayra alamet değil be usta
sonumuzun sırrına erdik de bir tas suda
yarin ırağında baş edemedik
bir tuz taneciğiyle...
saç tellerine takıldı aklım
on bin yıl sonra
gelecek sıra sana...
kış fısıltılarıyla
diken üstündeyim
ayrılığımız var lâl iklimiyle bir kuğu göçü devransız
aykırı bir şehveti var ölümün artık sonbaharlı sokulgan
damarlarımda gökyüzünün yağmurlu buruk tadı bu sensin
E
harfler canımı acıtıyor artık gece beyaz bir düş perisi gibi
yanımda sen mi varsın ellerin mi bu saçımdaki bu bembeyaz
zorunlu tutuşmalar tütsülenmiyor yanağımda
artık
mevsimlere ön yargım kalmadı
renklerimin içi yanı dışı ortası köşesi
bomboş
loş
geçmiş akşamlar gri mi desem lacivert mi
bir dansözün zilleri rakseder gibi yıldızlarda
kabataslaktır ölüm yoksa peyzajı ömür mü
sen zor tesadüflerde tiran kolay kaçışlarda
serseri bulutlara oturmuş ben gündönümü
-
Öztürk Acun
Tüm YorumlarBravo öğretmenim. Başarılar diliyorum. Bir perde açılır biri kapanır.