Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

bu defa çok konuşmayacağım
sevgilim
duygusal geceye doğruluk
yoğunluğunu atamıyorum üzerimden
aralık soğunun
is kokulu seyrek çocuk saçlarında

karşı karşıyayız ayrılığımızla
kavuşmakla ise sırt sırta
niyeyse

sarılamıyorum karşımdaki boşluğuna
sarılıp uyuyamıyorum

kauçuk ağacı korkuttun beni
bak yağmur sevişkeni yüzümde yola vurmuş ay ışığı
kauçuk ağacı yaprakların çok mu acıyor rüzgarda sürüklenişli
kauçuk ağacı yağmurla tüm gün seviştim
kimseler görmedi ama sen şimdi sokaklarda
yapraklarınla acı çekişli bir gölgesin

çatılarda parıldayor sağanak
dalıyor korkularımın arasına
toprağın kasıklarında akarak
tüm sonlara meydan okurcasına

sarı fotoğraflı anılar gibi

yaz güneşi yola yansımış
çocuklar vaha sanmış kavşak havuzunu
dolmuş yolcuları mütebessim gözleri onlarda
cebimdeki bozuklukları uzattığım dilenci yarı ölü
şehir boşalmış kalanlar sanki bölüşüyor gibi caddeleri

arkadaşlarımlayım
yaprağı kımıldamıyor sensizliğimin
kahve çekirdeği gözlerin
yarasını kaşıyor imalarına üşüşmelerimin
karlı bir ormana benzeyen sesinin
soluğunun buharından kaçıp

ılık bir griydi seni kaybetmişliğim
yitikliğin acılı bir sır kalbimde kama çıkmayı unutmuş
hedefi hep şaşırdım uzak ağaçlara koşmak gibi
hiç yürünmemiş yollar gibi hıncahınç öfkeliyim
nerde ayak sesi senli ağlayışım sensizlikte
temel sorunum buydu hızına yetişememek

her kıprayışın bir isyan
her sözün bir dize
her göz kırpışın yepyeni
özgün bir aşk yorumu sosyalizm
başarmaktadır umut

ölüme ayak diremem
hokkamda boşluğun
bende olan sensizlik değil bu
sensizlikte olan bir ben var biçim biçim
için için
hokkamdaki boşluğuna daldırırım kalemimi

kalkıp yattığın yerden ara sokağına daldın gözlerimin
gez göz arpacık oldun gecenin yağışlı olmasına biraz bira
hayatı enine boyuna sorgulamalarım gibi uçsuz bucaksız
başsız sonsuz deli dolu bir keskin virajımdın gerimiz yok
ilerimizde sil baştanların kıs kıs gülüşmesi
can çekiştirecek ellerimizin sıcak menevişli denizlere değmesine